Κυριακή τοῦ τυφλοῦ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ   ΤΟΥ   ΤΥΦΛΟΥ  (6 – 5 – 021)

«Ἡμεῖς  οἴδαμεν  ὅτι  ὁ  ἄνθρωπος  οὗτος  ἁμαρτωλός  ἐστίν»

Δέν  εἶναι  τόσο  ἡ  θεραπεία  «τοῦ  ἐκ  γενετῆς  τυφλοῦ»  πού  μᾶς  ἐντυπωσιάζει  ἡ     Εὐαγγελική  διήγηση  τῆς  Κυριακῆς  τοῦ  τυφλοῦ,  ὅσο  ἡ  προσπάθεια  τῶν  Φαρισαίων  νά  ἀρνηθοῦν  τό  θαῦμα. 

Οἱ  Φαρισαῖοι,  μοχθηροί  καί  ὑποκριταί,  βλέπουν  στό  πρόσωπο  τοῦ  Χριστοῦ,  ἕνα  ἐπικίνδυνο  ἀντίπαλο.  Ἡ  θεραπεία  τοῦ  ἐκ  γενετῆς  τυφλοῦ,  ὁ  ὁποῖος  μάλιστα  ἦταν  γνωστός  σέ  ὁλόκληρη  τήν  Ἱερουσαλήμ,  ἔχει  συγκινήσει  τά  πλήθη.  Οἱ  Φαρισαῖοι  ὅμως  ἀνησυχοῦν.  Φοβοῦνται   μήπως  ὁ  λαός  ἀκολουθήσει  Ἐκεῖνον  ὁ  ὁποῖος  θέλει  νά  ἀνατρέψῃ  τό  κοινωνικό - θρησκευτικό   τους  κατεστημένο.  Γιαὐτό  καί  προσπαθοῦν  μέ  κάθε  τρόπο  νά  σκεπάσουν  τήν  ἀλήθεια  καί  νά  τήν  διαστρεβλώσουν.  Ὅμως  αὐτό  δέν  εἶναι  εὔκολο.  Μπροστά  τους  βρίσκεται  ζωντανή  μαρτυρία,  ὁ  πρώην  τυφλός. 

Ἐπιδίδονται  λοιπόν  στήν  κατασυκοφάντηση.  Μέ  ἀφορμή  τήν  ἀργίαν  τοῦ  Σαββάτου  καί  κάνοντας  μιά  σειρά  σοφιστικῶν  συλλογισμῶν  καταλήγουν  στό  συμπέρασμα  ὅτι:   «Ἡμεῖς  οἴδαμεν  ὅτι  ὁ  ἄνθρωπος  οὗτος  ἁμαρτωλός  ἐστίν».

Τέτοιοι  ἀδίστακτοι  καί  συκοφάντες  σάν  τούς  Φαρισαίους,  δέν  ἔλειψαν  ἀπό  καμμιά  ἐποχή  καί  ἀπό  καμμιά  κοινωνία.  Ὑπάρχουν  καί  σήμερα  ἀνάμεσά  μας.  Εἶναι  ἄνθρωποι  χωρίς  ἀνθρωπιά,  πού  ζοῦν  γιά  νά  κάνουν  τό  κακό  καί  σκορποῦν  τόν  ὄλεθρον.  Ἡ  γλῶσσά  τους  κρύβει  θανατηφόρο  δηλητήριο,  πού  ὅταν  ἐκτοξευθῇ  δολοφονεῖ  ὑπολήψεις,  τραυματίζει  ψυχές,  γκρεμίζει  θεάρεστα  ἔργα.

Ὁ  συκοφάντης  φθονεῖ  τήν  ἀρετή  καί  μισεῖ  τήν  ἀλήθεια.  Ὅταν  δέν  μπορῇ  νά  δεχθῇ  τήν  πραγματικότητα,  τήν  διαστρέφει  μέ  σατανικό  τρόπο,  διαδίδοντας  ψεύτικες  πληροφορίες.  Καί  αὐτές  οἱ  ψεύτικες  καί  συκοφαντικές  πολλές  φορές  πληροφορίες,  ὅπως  καί  ὁ  κακός  λόγος,  διαδίδονται  μέ  τήν  ταχύτητα  τῆς  ἀστραπῆς  καί  σκοτώνουν  τήν  τιμήν  καί  τήν  ἀξιοπρέπεια  τοῦ  θύματος.  

Καί  πῶς  μπορεῖ  νά  ἀμυνθῇ  κανείς  ἐναντίον  ἔνος  τέτοιου  ἐχθροῦ;  Νά  προσφύγει  στήν  δικαιοσύνη;  Μά  καί  ἄν  μέ  πανηγυρικό  τρόπο  ἀποδειχθῇ  ἡ  ἀθωότητα  σου,  ὁ  θόρυβος  καί  ἡ  ρετσινιά  ἔμεινε  στήν  πλάτη  σου,  ἔχεις  φορτωθῆ  ἕνα  τεράστιο  ἐρωτηματικό. 

Τό  βλέπομε  δυστυχῶς  στίς  μέρες  μας,  πόσο  διασύρονται  καί  συκοφαντοῦνται  ἄνθρωποι  καί  σύρονται  ἀπό  κανάλι  σέ  κανάλι  γιά  δῆθεν  κάποια  παράνομη  πράξη  πού  διέπραξαν  καί  καταξευτιλίζονται  στήν  κοινωνία  καί  ὅταν  ἀργότερα  δικαιωθοῦν  ἀπό  τήν  δικαιοσύνη,  δέν  ἀποκαθίστανται,   διότι  ἡ  ρετσινιά  ἔμεινε.  Ἡ  συκοφαντία  εἶναι  ὅπως  τήν  φωτιά  ἡ  ὁποία  ὅταν  δέν  μπορῇ  νά  κάψῃ  κάποιον,  τόν  μουτζουρώνει.

Κάποτε  πῆγε  μία  γυναῖκα  σε  ἕνα  πνευματικό  γιά  νά  ἐξομολογηθῇ.  Ἡ  γυναῖκα  αὐτή  εἶχε  τό  ἐλάττωμα  τῆς  συκοφαντίας.  Συκοφαντοῦσε  καί  δυσφημοῦσε  τούς  πάντες.  Ὁ  ἐξομολόγος  τῆς  βάζει  τόν  ἐξῆς  κανόνα.  Θά  πᾶς  σπίτι  σου,  θά  σφάξῃς  μία  κόττα  καί  θά  τήν  μαδᾶς  στόν  δρόμο  μέχρι  πού  νά  ἔλθῃς  πάλι  ἐδῶ  καί  τότε  θά  σοῦ  διαβάσω  τήν  συγχωρητική  εὐχή.  Ἡ  γυναῖκα  ἔπραξε  ὅπως  τῆς  εἶπε  ὁ  πνευματικός.  Ἔσφαξε  τήν  κόττα  καί  μαδῶντας  την,  ἔφθασε  στήν  ἐκκλησιά.  Ἔκανα  πάτερ  μου,  ὅπως  μοῦ  εἶπες. -- Τώρα  παιδί  μου,  λέγει  ὁ  πνευματικός,  γύρισε  πίσω  ἀπό  τόν  ἴδιο  δρόμο  καί  μάζεψε  ὅλα  τά  πούπουλα  πού  σκόρπισες. -- Μά  πάτερ  μου,  αὐτά  τά  πῆρε  ὁ  ἄνεμος,  πῶς  νά  τά  μαζέψω;

Το  ἴδιο  παιδί  μου  συμβαίνει  καί  μέ  τά  συκοφαντικά  λόγια  πού  βγαίνουν  ἀπό  τό  στόμά  μας.  Τά  παίρνει  ὁ  ἄνεμος  καί  τά  σκορπᾶ  παντοῦ  καί  εἶναι  ἀδύνατον  νά  τά  μαζέψωμε  ξανά.  Τό  κακό  τό  ἔχουν  κάνει.  Ἔχουν  διαλύσει  οἰκογένειες,  κορίτσια  ἔχουν  μείνει  χωρίς  ἀποκατάσταση,  ταλαντοῦχοι  νέοι  παραγκωνίσθηκαν,  οἰκογενειάρχες  ἔχασαν  τή  δουλειά  τους,  πνευματικοί  ἄνθρωποι δυσφημίσθηκαν,  ἡγέτες  ἔσβησαν  ἄδοξα,  ἥρωες  κατεξευτιλήσθηκαν….

Δέν  ὑπάρχει,  μεγαλύτερη  πληγή  ἀπό  τή  συκοφαντία.  Ρώτησαν  κάποτε,  τόν  ἀρχαῖο  φιλόσοφο  Θεόφραστο  ποιά  εἶναι  τά  πιό  αἱμοβόρα  θηρία;  Καί  ἐκεῖνος  ἀπάντησε:  «ἐν  μέν  τοῖς  ὄρεσιν  ἄρκτοι  καί  λέοντες,  ἐν  δε  ταῖς  πόλεσι  τελῶναι  καί  συκοφάνται».  Εἰς  μέν  τά  βουνά  εἶναι  οἱ  ἀρκοῦδες  και  τά  λιοντάρια,  εἰς  δε  τίς  πόλεις  οἱ  τελῶνες  και  οἱ  συκοφάντες.

Ἐάν  μπορούσαμε  νά  δοῦμε,  τά  ἠθικά  ἐρείπια  καί  τίς  καταστροφές,  τά  ψυχικά  τραύματα  καί  τούς  πόνους  πού  προέρχονται  ἀπό  τήν  τακτική  ἑνός  μόνο  συκοφάντη,  θά  παρατηρούσαμε  ὅτι  δέν  ὑπάρχει  ἴχνος  ὑπερβολῆς  στόν  λόγον  αὐτόν,  τοῦ  φιλοσόφου.

Εἶναι  ἀλήθεια,  πώς  για  ὅλα  αὐτά  ὑπεύθυνοι  δέν  εἶναι  μόνον  οἱ  συκοφᾶνται,  ἀλλά  καί  ἐκεῖνοι  πού  ἀκοῦνε  τά  λόγια  τους.  Δυστυχῶς  ὅλοι  μας,  λίγο – πολύ,  ἔχομε  μιά  φοβερή  ἀδυναμία:  Νά  ἀνοίγωμε  μέ  εὐχαρίστησι  τά  αὐτιά  μας  στόν  κακό   λόγο.   Καί  ἔτσι   δίδομε   τήν   δυνατότητα   στούς   συκοφάντες   νά   κάνουν  τήν

ἐγκληματική  δουλειά  τους  χωρίς  οἶκτο  καί   γινόμαστε  καί  ἐμεῖς  πολλές  φορές  χωρίς  νά  τό  θέλωμε,  συνεργοί  τους.

Διηγοῦνται  ὅτι  κάποτε  παρουσιάσθηκε  στόν  βασιλιά  Ἀντίγονο  τῆς  Μ.  Ἀσίας,  ἕνας  αὐλικός  του  καί  τοῦ  εἶπε:  «Βασιλιά  μου,  ὁ  τάδε  ἀξιωματοῦχος  σου,  μοῦ  εἶπε  αὐτά  καί  αὐτά  τά  συκοφαντικά  λόγια  για  σένα».  Ὁ  βασιλιᾶς  τότε  διατάζει  νά  συλληφθῇ  καί  νά  φυλακισθῇ  ὁ  συκοφάντης  καί  μαζί  του  καί  ὁ  αὐλικός  πού  τόν  κατήγγειλε.  Τότε  ὁ  αὐλικός  κατάπληκτος  ἄρχισε  νά  διερωτᾶται  καί  νά  διαμαρτύρεται  στόν  βασιλιά,  για  ποιόν  λόγον  τόν  τιμωρεῖ.  Καί  ὁ  βασιλιᾶς  τοῦ  ἀπαντᾶ:  Εἶσαι  καί  ἐσύ  συνένοχος  τοῦ  συκοφάντη,  γιατί:  «εἰ  μή  σύ  ἡδέως  ἤκουες,  οὐκ  ἄν  ἐκεῖνος  ἔλεγεν».  Ἐάν  ἐσύ   δέν  ἄκουγες  μέ  εὐχαρίστησι  τά  λόγια  του,  ἐκεῖνος  δέν  θά  τά  ἔλεγε.

Μεγάλη  ἀλήθεια  αὐτή  ἀδελφοί  μου.  Καί  ἐμεῖς  ἀκοῦμε  πολλές  φορές  μέ  εὐχαρίστηση  τά  συκοφαντικά  λόγια  κάποιου  καί  ἔτσι,  θελητά  ἤ  ἄθελά  μας  γινόμαστε  συνεργοί  του.  Ἐάν  ὅμως  κλείσωμε  τά  αὐτιά  μας  στά  συκοφαντικά  λόγια,  παράλληλα,  κλείνομε  καί  τό  στόμα  τοῦ  συκοφάντη.  Καί  ἐκεῖνος  δέν  παρεκτρέπεται  περισσότερο,  καί  μποροῦμε  ἔτσι  νά  συμβάλλωμε  εἰς  τήν  ἐκκοπήν  τοῦ  ἐλαττώματός  του.

Ἄς  προσέξωμε  λοιπόν  ἀδελφοί  μου  καί  ἄς  προσπαθοῦμε  νά  ἀποφεύγωμε  τήν  τακτική  τῶν  παλαιῶν  καί  συγχρόνων  Φαρισαίων.  Ἄς  κρατήσωμε  τόν  ἑαυτόν  μας  μακριά  ἀπό  τήν  μάστιγα  τῆς  συκοφαντίας,  ἄν  θέλωμε  νά  διατηρήσωμε  τήν  ἀνθρωπιά  μας  καί  νά  μην  γίνωμε  καί  ἐμεῖς  συνεργοί  εἰς  τά  πονηρά  αὐτῶν  ἔργα.                     

Ἀνακοίνωση 30 - 5 - 2021

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ  (30 – 5 – 2021)

      Σᾶς  ἐνημερώνουμε  ὅτι σύμφωνα  μέ  τά  νέα  μέτρα  πού  ἐξήγγειλε  ἡ  ΚΥΑ,  τά  ὁποῖα  δημοσιεύθηκαν  στό  ὑπ’ ἀριθμ’  2233/29 – 5 – 021  Φ.Ε.Κ. τεῦχ. Β΄  καί  τά  ὁποῖα  ἰσχύουν  ἀπό  31  Μαΐου  ἡμέρα  Δευτέρα  ἔως  7  Ἰουνίου ἡμέρα  Δευτέρα,  εἰς  τόν  Ἱερόν  Ναόν  Ἁγίου  Νικολάου  θά  μποροῦν  νά  παρακολουθήσουν  τήν  Θεία  Λειτουργία  ἐντός  τοῦ  Ναοῦ  (100)  πιστοί. 

     Ἐπίσης  στά  μυστήρια  (Γάμους  - Βαπτίσεις  κλπ)  μποροῦν  νά  παρευρεθοῦν  100 ἄτομα.

     Ζητοῦμε  καί  πάλι  τήν  ὑπομονή  σας  καί  τήν  κατανόησή  σας.

     Γιά  ὅτι  νεώτερο  θά  ἐνημερωθεῖτε  καί  ἀπό  τήν  ἰστοσελίδα  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ.

 

Ἐκ  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ

Περί Θείας Εὐχαριστίας (7ον)

                                                       ΘΕΙΑ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ  (7η)

Συνέχεια  ἐκ  τοῦ  προηγουμένου  …………

Καί  ὁ  Β΄ Κανών  τῆς  ἐν  Ἀντιοχείᾳ  Τοπικῆς  Συνόδου  ὁρίζει:   «πάντας  τούς  εἰσιόντας  εἰς  τήν  Ἐκκλησίαν  τοῦ  Χριστοῦ  καί  τῶν  γραφῶν  ἀκούοντας,  μή  κοινωνοῦντας  δέ  τῆς  εὐχῆς  ἅμα  τῷ  λαῷ  ἤ  ἀποστρε-φομένους  τήν  μετάληψιν  τῆς  Εὐχαριστίας  κατά  τινα  ἀταξίαν,  τούτους  ἀποβλήτους  γίνεσθαι  τῆς  Ἐκκλησίας,  ἔως  ἄν  ἐξομολογησάμενοι  καί  δείξαντες  καρπούς  μετανοίας  καί  παρακαλέσαντες,  τυχεῖν  δυνηθῶσι  συγγνώμης».   Δηλ.  ὅλοι  ἐκείνοι  οἱ  ὁποίοι  μπαίνουν  στήν  ἐκκλησία  τοῦ  Χριστοῦ  τήν  ὥρα  τῆς  Θ.  Λειτουργίας  καί  ἀκούουν  τάς  γραφάς,  δέν  συμπροσεύχονται  ὅμως  μαζί  μέ  τόν  ἐπίλοιπον  λαόν,  ἤ  ἀποστρέφονται  τήν  Θείαν  Μετάληψιν,  αὐτοί  πρέπει  νά  ἀφορίζωνταί  (να  ἀποκόπτωνται)  μέχρις  ὅτου  ἐξομολογηθοῦν  καί  δείξουν  καρπούς  μετανοίας  καί  νά  παρακαλέσουν,  καί  τότε  νά  συγχωρεθῶσι.

Καί  ἡ  ἁγία  μας  Ἐκκλησία  στήν  ὀμολογίαν  της  πρός  τούς  ἑτεροδόξους,  δηλώνει  ὅτι: «Ἡ  Θ.  Εὐχαριστία  προσφέρεται  ἁπαξάπασι,  δηλ.  πρός  ὅλους  γενικῶς,  ἀναμαρτήτους  καί  ἁμαρτωλούς,  δικαίους  καί  ἀδίκους,  ἀξίους  καί  ἀναξίους.  Μέ  μόνην  τήν  διαφοράν  ὅτι,  οἱ  μέν  ἀξίως  μεταλαμβάνοντες  ζωοποιοῦνται  καί  λαμβάνοντες  τήν  ἄφεσιν  τῶν  ἁμαρτιῶν  αὐτῶν  κληρονομοῦν  τήν  βασιλείαν  τῶν  οὐρανῶν  καί  γίνονται  σύσσωμοι  καί  σύνναιμοι  τῷ  Χριστῷ,  οἱ  δέ  ἀναξίως  μεταλαμβάνοντες,  κατακρίνονται».

Πολλοί  πιστοί  λέγουν  ὅτι,  ἐμεῖς  εἴμεθα  ἀνάξιοι  τῆς  Θείας  Κοινωνίας  καί  ἄν  προσέλθωμεν  σ’ αὐτήν  θά  κατακριθοῦμε,  γιαὐτό  καί  δέν  προσερχόμεθα.  Τοῦτο  ὅμως  εἶναι  μιά  ἄλλη  παγίδα  τοῦ  διαβόλου.  Μᾶς  βάζει  αὐτό  τό  δίλημα  στό  μυαλό  γιά  νά  μᾶς  κρατήσῃ  μακράν  τοῦ  Ποτηρίου  τῆς  σωτηρίας.

Ἡ  προσέλευσις  εἶναι  ὑποχρεωτική,  εἶναι  καθῆκον,  εἶναι   ἐντολή  τοῦ  Κυρίου.  ἄλλωστε  γιά  τούς  ἀναξίους  καί  ἁμαρτωλούς  ἦλθε  ὁ  Χριστός  στή  γῆ  καί  γιαὐτούς  ἔχυσε  τό  αἷμά  του  πάνω  στό  σταυρό.

Ὁ  Ἅγ,  Κύριλλος  Πατριάρχης  Ἀλεξανδρείας  λέγει:  «οἱ  μακρύνοντες  ἑαυτούς  ἐκ  τῆς  Ἐκκλησίας  καί  τῆς  Κοινωνίας,  ἐχθροί  τοῦ  Θεοῦ  γίνονται  καί  δαιμόνων  φίλοι».  Αὐτοί,  λέγει,  πού  ἀπομακρύνονται  ἀπό  τήν  Ἐκκλησία  (πού  δέν  ἐκκλησιάζονται  τακτικά)  καί  δέν  κοινωνοῦν  τακτικά,  γίνονται  ἐχθροί  τοῦ  Θεοῦ  καί  φίλοι  τοῦ  σατανᾶ.  Αὐτή  εἶναι  καί  ἡ  ἐπιτυχία  τοῦ  διαβόλου,  νά  μᾶς  ἀπομακρύνῃ  ἀπό  τό  μυστήριο  τῆς  Θείας  Εὐχαριστίας  γιά  νά  μπορέσῃ  νά  μᾶς  πλησιάσῃ  εὐκολότερα.  Ἐνῶ,  ὅταν  ἔχωμε  τό  Χριστό  μέσα  μας,  δέν  μπορεῖ  νά  καταφέρῃ  τίποτα.

Καί  ὁ  Ἅγ.  Συμεών  ὁ  Νέος  Θεολόγος  γράφει:  «Διά  μέσου  τῶν  ἁγιασμάτων  τοῦ  ἄρτου  καί  τοῦ  οἴνου  οἱ  μεταλαμβάνοντες  γίνονται  σύσσαρκοι  καί  σύναιμοι  μέ  τόν  σαρκωθέντα  Θεόν.  Καί  ὡς  θεοί  κατά  χάριν,  δέν  εἶναι  πλέον  δυνατόν  νά  κυριευθοῦν  καί  καταδυναστευθοῦν  ἀπό  τήν  ἁμαρτία». 

Ὁ  Ἅγ.  Νικόδημος  ὁ  Ἁγιορείτης  λέγει  ὅτι:  «καθώς  ὁ  Θεός  τότε  ἔδωκε  τό  μάννα  εἰς  τού  Ἰσραηλίτας  διά  νά  τό  τρώγουν συνεχῶς  καί  τό  ὕδωρ  διά  νά  τό  πίνουν,  παρόμοιον  ἀλλ’  ἐκλεκτόν  ἔδωκε  καί  τώρα  τό  Σῶμα  καί  τό  Αἷμά  Του  εἰς  τούς  χριστιανούς  διά  νά  μεταλαμβάνουν  συνεχῶς»

Στό  Μυστήριο  αὐτό  τῆς  Θ. Εὐχαριστίας  ὁφείλομε  νά  προσερχώμεθα  πάντες  συνεχῶς  καί  ἀξίως  διότι  εἶναι  τό  μοναδικό  φάρμακο  διά  τήν  θεραπείαν  τῶν  διαφόρων  παθῶν  καί  ἀδυναμιῶν  μας,  εἰς  τά  ὁποία  ἐξ  ἀπροσεξίας  ἤ  ἀπό  κακή  συνήθεια,  συνεχῶς  παρασυρόμεθα  καί  ὁδηγούμεθα  στήν  ἀπώλεια.

Μεταλαμβάνοντες  τοῦ  σώματος  καί  αἵματος  τοῦ  Χριστοῦ, γινόμεθα "σύσσωμοι  καί  σύναιμοι  αὐτοῦ"  κατά  τόν  Ἅγ. Κυρίλλον  Ἱεροσολύμων .

Ἡ  Θ. Εὐχαριστία , ὡς  λέγει  ὁ  Παναγιώτης  Τρεμπέλας  στή  Δογματική  του  (Γ' τόμος σελ 143),  εἶναι  τό  μυστήριο ἐκεῖνο  "δι' οὗ  καλούμεθα  πάντες  νά  μετέχωμεν  αὐτοῦ, ὡς  ἀναγκαίας  καί  ἀπαραιτήτου  καί  τοῦτ'  αὐτό  οὐρανίας  τροφῆς,  ἐν  ἧ  παρέχεται  ἡμῖν  εἰς  βρῶσιν  καί  πόσιν  τό  σῶμα  καί  τό  Αἷμα  τοῦ  Κυρίου".

Ἕνας  ἄλλος  Πανεπιστημιακός  δάσκαλος (ὁ  Μάρκος  Σιώτης) ἀναφέρει  ὅτι  "ὁ  σκοπός  τῆς  συστάσεως  καί  τελετουργίας  τῆς  Θ. Εὐχαριστίας, πληροῦται  διά  τῆς  μεταλήψεως  αὐτῆς  ὑπό  τῶν  πιστῶν".  Εἶναι  ἀδιανόητον  νά  παρακολουθοῦμε  τήν  Θ. Λειτ/γία  καί  νά  μήν  μετέχωμε  στήν  Θ.  Μετάληψη.

Καί  ὁ  ἀείμνηστος  π. Γερβάσιος  Παρασκευόπουλος  γράφει: " Εἷς  καί  μοναδικός  σκοπός  τῆς  Θ. Λειτ/γίας  εἶναι  νά  φθάσῃ  εἰς  τήν  μετάληψιν τῶν  πιστῶν, διά  τούς  ὁποίους  καί  μόνον,  ἐτελέσθη  τό  Μέγα  Μυστήριον  τῆς  Θ. Εὐχαριστίας".

Δυστυχῶς  ὅμως  σήμερον  ἀρκετοί   ἔχουν  ἄγνοιαν  τοῦ  Μυστηρίου  καί  αὐτή  ἡ  ἄγνοια  δέν  ἀφορᾶ  μόνο  τούς  λαϊκούς, ἀλλά  καί  πολλούς  ἀπό  ἡμᾶς  τούς  κληρικούς,  ἀκόμα  καί  Ἐπισκόπους.  Σέ  ἕνα  παλαιό  τεῦχος  τοῦ  περιοδικοῦ  "Ορθοδοξία"  πού  ἐκδιδόταν  στήν  Κωνστ/πολη (τευχ. 103, σελ 314 τοῦ 1934  ἔτους),  ὁ  Μητροπολίτης  Ρόδου  Ἀπόστολος,  ἐρωτᾶ  τό  Πατριαρχεῖο  νά  τοῦ  ἀπαντήσῃ,  ἐάν  πρέπῃ  οἱ  χριστιανοί  νά  κοινωνοῦν  καί  σέ  ἄλλας  ἑορτάς  ἤ  περιόδους  τοῦ  ἔτους,  ἐκτός  τῶν  κεκανονισμένων,  δηλ.  τοῦ  Πάσχα,  τῶν  Ἁγίων  Ἀποστόλων,  τῆς  Κοιμήσεως  τῆς  Θεοτόκου  καί  τῶν  Χριστουγέννων.  Βέβαια  τό  Πατριαρχεῖο  τοῦ ἀπάντησε  ὅτι  ἐπιτρέπεται  νά  κοινωνοῦν  οἱ  πιστοί  καί  ἐκτός  τῶν  τεσσάρων  αὐτῶν  μεγάλων  ἑορτῶν,  ἀλλά  βλέπομε  τήν  ἄγνοιαν  τοῦ  Ἐπισκόπου.

Δυστυχῶς  ὅμως  ὑπάρχουν  καί  σήμερον  Πνευματικοί  οἱ  ὁποίοι  ὑποστηρίζουν  καί  συστήνουν  τήν  συμμετοχή  στήν  Θεία  Εὐχαριστία  μόνο  αὐτές  τίς  τέσσερις  ἑορτές.  Βέβαια  ἐάν  συντρέχουν  λόγοι  εἰδικοί, π.χ  κωλυμάτων,  σοβαρῶν   ἁμαρτημάτων,  ἔχει  τό  δικαίωμα  νά  ἐπιβάλλῃ  καί  ἀκόμη  λιγότερες  φορές  τόν  χρόνο  νά  μετέχῃ  στήν  Θεία  Εὐχαριστία  ὁ  πιστός.

Καί  μία  πατριαρχική  πράξις  ἐπί  Πατριάρχου  Καλλινίκου  τοῦ  Ἀκαρνάνος  ὁρίζει  ὅτι :  "τό  Σῶμα  καί  τό  Αἷμα  τοῦ  Χριστοῦ  μεταδίδεται  εἰς  πάντας  τούς  προσερχομένους  εἰς  αὐτό,  Ἱερωμένους  καί  λαϊκούς",  καί  μάλιστα  ἀφορίζει  τούς  ἀντιθέτως  φρονοῦντας,  ἀπό  ὅτι  φρονεῖ  καί  διδάσκει  ἡ  Ἐκκλησία.

Τά  ὁφέλη  πού  ἀποκομίζει  ὁ  πιστός  ἀπό  τήν  συμμετοχή του  στό  μυστήριο  τῆς  Θ.  Εὐχαριστίας,  μᾶς  τά  παρουσιάζει  ἡ  εὐχή  τῆς  μετουσιώσεως  τῶν  Τιμίων  Δώρων,  τήν  ὁποίαν  ἀπαγγέλει  μυστικῶς  ὁ  λειτουργός  στήν  Θ. Λειτουργία.  " Ὥστε  γενέσθαι  τοῖς  μεταλαμβάνουσιν  εἰς  νῆψιν  ψυχῆς,  εἰς  ἄφεσιν  ἁμαρτιῶν,  εἰς  κοινωνίαν  τοῦ  Ἁγ. Πνευματος,  εἰς  Βασιλείας  Οὐρανῶν  πλήρωμα,  εἰς  παρρησίαν  τῶν  πρός  σε,  μή  εἰς  κρίμα  ἤ  κατάκριμα".

Καί  ὁ  Ἁγ. Ἰωάννης  ὁ  Χρυσόστομος  στήν Γ' εὐχή  τῆς  μεταλήψεως  λέγει  σχετικά  μέ  τά  ὀφέλη :  "Εἰς  ἁγιασμόν  καί  φωτισμόν  καί  ρῶσιν  τῆς  ταπεινῆς  μου  ψυχῆς  καί  τοῦ  σώματος, εἰς   κουφισμόν  τοῦ  βάρους  τῶν  πολλῶν  μου  πλημμελημάτων, εἰς  φυλακτήριον  πάσης  διαβολικῆς  ἐνεργείας·  εἰς  ἀποτροπήν  καί  ἐμπόδιον  τῆς  φαύλης  μου  καί  πονηρᾶς  συνηθείας,  εἰς  ἀπονέκρωσιν  τῶν  παθῶν, εἰς  περιποίησιν  τῶν  ἐντολῶν  σου,  εἰς  προσθήκην  τῆς  θείας  σου  χάριτος  καί  τῆς  σῆς  βασιλείας  οἰκείωσιν".

Καί  ὁ  Συμεών  Ἀρχιεπ.  Θεσσ/κης  γράφει:  "Ἡ  Θ. Κοινωνία  εἶναι  ἔνωσις  Θεοῦ  μέ  ἡμᾶς, θέωσις  ἰδική  μας,  ἁγιασμός,  ἔλαμψις,  γέμισμα  χάριτος,  ἐμπόδιον  κάθε  ἐναντίου,  χορηγία   κάθε   καλοῦ". 

Ὅσον  συχνότερα  προσέρχεται  καί  μεταλαμβάνει  ὁ  πιστός,  τόσον  περισσότερον  ἀπολαμβάνει  τίς  ὡφέλειες  πού  προέρχονται  ἀπ' αὐτήν,  μεταξύ  τῶν  ὁποίων  καί  τήν  ἔνωσίν  του  μετά  τοῦ  Θεοῦ,  τήν  θέωσιν.

Καί  ὁ  Αγ.  Ἰγνάτιος  ὁ  Θεοφόρος,  ὅταν  ὁδηγεῖτο  ἀπό  τή  Συρία  στήν  Ρώμη  γιά  νά  μαρτυρήσῃ  ἔγραφε  στούς  Ρωμαίους:  "Οὐχ  ἥδομαι  τροφῇ  φθορᾶς,  οὐδέ  ἡδοναῖς  τοῦ  βίου  τούτου·  ἄρτον  τοῦ  Θεοῦ  θέλω,  ἄρτον  οὐράνιον,  ἄρτον  ζωῆς,  ὅ  ἐστι  σάρξ  Ἰησοῦ  Χριστοῦ  τοῦ  Υἱοῦ  τοῦ  Θεοῦ, ....  καί  πόμα  θέλω  τό  αἷμα  αὐτοῦ,  ὅ  ἐστίν  ἀγάπη  ἄφθαρτος  καί  ἀέναος  ζωή.  Οὐκ  ἔτι  θέλω  κατ' ἀνθρώποις  ζῶν".

Συνεχίζεται …………..                                                                                 π.Μ.Κ.