3η Ο Μ Ι Λ Ι Α (Ποσκομιδή)
Συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου …..
Θα σᾶς
διηγηθῶ μία ἀληθινή
ἰστορία τήν ὁποίαν
διηγήθηκε ἕνας Ἐπίσκοπος
καί ἡ ὁποία
ἰστορία ἔχει ἕνα
βαθύ νόημα γιατί
ἀναφέρεται στήν προσευχή τῶν ζώντων
γιά τούς νεκρούς.
Ὁ
Ἐπίσκοπος αὐτός εἶχε
στήν περιοχή του
ἕναν ἱερέα, τόν
παπά – Γιάννη. Ὁ ἱερεύς
αὐτός ἀργοῦσε πάρα
πολύ στήν ἁγία πρόθεση,
γιατί διάβαζε πάρα πολλά
ὀνόματα. Εἶχε ὅμως
καί ἕνα ἐλάττωμα.
Τοῦ ἄρεσε τό
κρασί. Ὅσο καλός
ἦταν στά καθήκοντά
του, τόση ἀδυναμία
εἶχε στό πιοτό.
Πολλοί τοῦ ἔλεγαν
νά κόψῃ αὐτό
τό ἐλάττωμα, τό
ὁποῖο μάλιστα δέν
ταιριάζει σέ λειτουργό
τοῦ Ὑψίστου.
Μιά μέρα
πῆγε στήν Ἐκκλησία
μισοζαλισμένος. Ἔβαλε «εὐλογητός» καί
ἄρχισε ἡ Θεία
Λειτουργία. Σέ κάποια
στιγμή παραπάτησε καί ἔρριξε
χάμο, μέρος τῆς
Θείας Κοινωνίας. Πάγωσε
ἀπό τό φόβο του
καί ἔπεσε κάτω
καί μέ τή
γλῶσσα του μάζεψε τό
Σῶμα καί τό
Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.
Τό συμβάν
αὐτό πῆγε καί
τό ἐξομολογήθηκε τήν
ἑπομένη στόν Ἐπίσκοπο.
Καί ἐκεῖνος κάθισε
στό γραφεῖο του
καί ἐσκέπτετο νά
ξεκινήσῃ τή διαδικασία
τῆς καθαιρέσεως τοῦ
παπα – Γιάννη. Ἐκεῖ πού
ἐσυλλογίζετο αὐτά, βλέπει
ξαφνικά σάν σέ
ὅραμα, νά βγαίνουν
μέσα ἀπό τόν
τοῖχο τοῦ γραφείου
του, χιλιάδες ἄνθρωποι,
οἱ ὁποίοι περνοῦσαν
μπροστά ἀπό τόν
Ἐπίσκοπο καί τοῦ
φώναζαν: «Ὄχι Δέσποτα,
μή τόν παπά
μας, μή τόν
παπά μας, μήν
τόν τιμωρεῖς, μήν τόν
καθαιρέσῃς, συγχώρεσέ τον».
Περνοῦσαν ἀμέτρητες στρατειές
ἀνθρώπων, ἄνδρες, γυναῖκες,
παιδιά. Ἡ ὁπτασία
κράτησε ἀρκετή ὥρα.
Ὁ Ἐπίσκοπος ἔκπληκτος
παρακολουθοῦσε τήν ἀνθρωποθάλασσα νά
φωνάζῃ καί νά
ἱκετεύῃ γιά τόν
μέθυσο παπά. Κατάλαβε
τότε ὁ Ἐπίσκοπος
πώς ἦταν οἱ ψυχές
τῶν νεκρῶν πού
μνημόνευε ὁ παπά -
Γιάννης ὅταν λειτουργοῦσε.
Μετά ἀπό αὐτή
τήν ὁπτασία φώναξε
τόν παπά – Γιάννη καί
τόν ἐρωτᾶ. Δέν
μοῦ λές πάτερ,
μνημονεύεις πολλά ὀνόματα
στήν Ἁγία Πρόθεση,
ὅταν λειτουργῇς; Ἑκατοντάδες
Σεβασμιώτατε, δέν τά
ἔχω μετρήσει.
Καί γιατί
τό κάνεις αὐτό
καί καθυστερεῖς τήν
λειτουργία; (Τόν μάλωσε τἄχα
ὁ Ἐπίσκοπος).
Λυποῦμαι πολύ τούς
πεθαμένους, Σεβασμιώτατε, γιατί
δέν ἔχουν ἀπό
ἀλλοῦ βοήθεια παρά
μόνο ἀπό τίς
εὐχές τῆς Ἐκκλησίας.
Γιαὐτό παρακαλῶ τόν
Ὕψιστο νά τούς
ἀναπαύσῃ. Ἔχω ἕνα
βιβλίο καί γράφω
μέσα ὅλα τά
ὀνόματα πού μοῦ
δίνουν γιά μνημόνευση.
Αὐτή τήν τάξη
παρέλαβα ἀπό τόν
πατέρα μου πού
ἦταν καί αὐτός
ἱερεύς.
Καλά κάνεις
συμφώνησε ὁ Ἐπίσκοπος,
οἱ ψυχές ἔχουν
μεγάλη ἀνάγκη τῆς
δικῆς μας προσευχῆς.
Συνέχισε νά κρατᾶς
αὐτή τήν τάξη,
πρόσεξε ὅμως νά
μήν ξαναμεθύσῃς. Ἀπό
σήμερα σοῦ βάζω
ἕνα κανόνα. Νά
μήν ξαναβάλῃς στό
στόμα σου κρασί.
Πραγματικά ὁ παπά – Γιάννης, ἐλευθερώθηκε ἀπό τό πάθος του, μόνο πού στέκεται τώρα, ἀκόμη περισσότερη ὥρα στήν προσκομιδή, καί μνημονεύει ὀνόματα τεθνεώτων.
Ὁ παπά Σάββας ὁ
Πνευματικός, μιά ὁσιακή
μορφή τοῦ Ἁγίου
Ὄρους, μνημόνευε στήν
προσκομιδή του πάρα πολλά
ὀνόματα. Δύο μέ
τρεῖς ὧρες ἔβγαζε
μερίδες στό Ἅγιο
Δισκάριο. Καί οἱ
ἄλλοι πατέρες τοῦ
ἐλεγαν: Πολύ κουράζεσαι
Γέροντα, μέ τόσα
ὀνόματα πού διαβάζεις.
Ἀντίθετα, αἰσθάνομαι μεγάλη
χαρά, ἀπαντᾶ ἐκεῖνος.
Ὡφελοῦνται πολύ οἱ
μνημονευόμενοι. Ἡ ὡφέλειά
τους εἶναι χαρά
μου. Ὅταν ἦταν
νέος ἱερεύς, ὁ παπά
Σάββας, δέχθηκε μία
ἀποκάλυψη, μέ τήν
ὁποίαν ὁ Θεός
τοῦ φανέρωνε τήν
μεγάλη ὡφέλεια πού
ἀποκομίζουν οἱ ψυχές
ἀπό τή μνημόνευση.
Αὐτή τήν ἀποκάλυψη
τήν κατέγραψε λίγο
πρίν πεθάνει.
Ἔγραφε:
Τό 1843 μοῦ ἔδωσαν
ἀρκετά ὀνόματα, γιά νά κάνω
σαρανταλείτουργο. Τήν ἡμέρα
πού θά τελοῦσα
τήν τελευταία λειτουργία,
καί περιμένοντας τόν
Γέροντα γιά νά
πάρωμε καιρό, ἀποκοιμήθηκα
στό ἀναλόγιο, καί
εἶδα τό ἐξῆς
ἀποκαλυπτικό ὄραμα.
«Φοροῦσα τήν
ἱερατική στολή καί
στεκόμουν μπροστά στήν
Ἁγία Τράπεζα, πάνω
στήν ὁποίαν βρισκόταν
ὁ ἅγιος δίσκος,
γεμᾶτος μέ τό
αἷμα τοῦ Χριστοῦ.
Βλέπω τότε ἄγγελο
Κυρίου μέ μορφή
ἱερέως νά παίρνῃ
τό χαρτί μέ
τά ὀνόματα ἀπό
τήν προσκομιδή καί
νά πλησιάζῃ τήν
Ἁγία Τράπεζα. Ἐκεῖ,
ἀφοῦ ἔβαλε τό χαρτί
κοντά στό δισκάριο,
βουτάει τήν λαβίδα
στό Αἷμα τοῦ
Χριστοῦ καί σβήνει
ἕνα ὄνομα, καί
πάλι βουτάει καί
σβήνει ἄλλο, μέχρι
πού τελείωσαν ὅλα
τά ὀνόματα καί
καθάρισε τό χαρτί».
Αὐτό τό ὄραμα
εἶναι ἡ αἰτία
πού μνημονεύω τόσα
πολλά ὀνόματα στήν
προσκομιδή.
Μεγάλη λοιπόν ἡ ὡφέλεια τῶν πιστῶν ἐκείνων πού δίδουν ὀνόματα καί μνημονεύονται στήν προσκομιδή. Πολλά ὡφελοῦνται οἱ μνημονευόμενοι, εἴτε ζῶντες εἶναι εἴτε κεκοιμημένοι. Γιά τόν καθένα ὁ ἱερεύς ἐξάγει μερίδα καί προσεύχεται δι’ αὐτόν, γιά τήν σωματική του ὑγεία καί τήν ψυχική του σωτηρία.
Συνεχίζεται …….