Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΜΑΣ

Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΜΑΣ
Κάντε "κλικ" στην εικόνα και δείτε φωτογραφίες από την λιτάνευση του Επιταφίου μας

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠ. ΠΑΥΛΟ

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠ. ΠΑΥΛΟ
Κάντε "κλικ" στην εικόνα

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Ὁμιλία 3η (Ἀνάλυση Θείας Λειτουργίας)

 

3η  Ο Μ Ι Λ Ι Α  (Ποσκομιδή)

     Συνέχεια  ἐκ  τοῦ  προηγουμένου …..

        Θα  σᾶς  διηγηθῶ  μία  ἀληθινή  ἰστορία  τήν  ὁποίαν  διηγήθηκε  ἕνας  Ἐπίσκοπος  καί  ἡ  ὁποία  ἰστορία  ἔχει  ἕνα  βαθύ  νόημα  γιατί  ἀναφέρεται  στήν  προσευχή  τῶν  ζώντων  γιά  τούς  νεκρούς. 

Ὁ  Ἐπίσκοπος  αὐτός  εἶχε  στήν  περιοχή  του  ἕναν  ἱερέα,  τόν  παπά – Γιάννη.   Ὁ  ἱερεύς  αὐτός  ἀργοῦσε  πάρα  πολύ  στήν  ἁγία  πρόθεση,  γιατί  διάβαζε  πάρα  πολλά  ὀνόματα.  Εἶχε  ὅμως  καί  ἕνα  ἐλάττωμα.  Τοῦ  ἄρεσε  τό  κρασί.  Ὅσο  καλός  ἦταν  στά  καθήκοντά  του,  τόση   ἀδυναμία  εἶχε  στό  πιοτό.  Πολλοί  τοῦ  ἔλεγαν  νά  κόψῃ  αὐτό  τό  ἐλάττωμα,  τό  ὁποῖο  μάλιστα  δέν  ταιριάζει  σέ  λειτουργό  τοῦ  Ὑψίστου.

       Μιά  μέρα  πῆγε  στήν  Ἐκκλησία  μισοζαλισμένος.  Ἔβαλε   «εὐλογητός»  καί  ἄρχισε  ἡ  Θεία  Λειτουργία.  Σέ  κάποια  στιγμή  παραπάτησε  καί  ἔρριξε  χάμο,  μέρος  τῆς  Θείας  Κοινωνίας.  Πάγωσε  ἀπό  τό  φόβο του  καί  ἔπεσε  κάτω  καί  μέ  τή  γλῶσσα του  μάζεψε  τό  Σῶμα  καί  τό  Αἷμα  τοῦ  Χριστοῦ.

      Τό  συμβάν  αὐτό  πῆγε  καί  τό  ἐξομολογήθηκε  τήν  ἑπομένη  στόν  Ἐπίσκοπο.  Καί  ἐκεῖνος  κάθισε  στό  γραφεῖο  του  καί  ἐσκέπτετο  νά  ξεκινήσῃ  τή  διαδικασία  τῆς  καθαιρέσεως  τοῦ  παπα – Γιάννη.  Ἐκεῖ  πού  ἐσυλλογίζετο  αὐτά,  βλέπει  ξαφνικά  σάν  σέ  ὅραμα,  νά  βγαίνουν  μέσα  ἀπό  τόν  τοῖχο  τοῦ  γραφείου  του,  χιλιάδες  ἄνθρωποι,  οἱ  ὁποίοι  περνοῦσαν  μπροστά  ἀπό  τόν  Ἐπίσκοπο  καί  τοῦ   φώναζαν:  «Ὄχι  Δέσποτα,  μή  τόν  παπά  μας,  μή  τόν  παπά  μας,  μήν  τόν  τιμωρεῖς,  μήν  τόν  καθαιρέσῃς,  συγχώρεσέ  τον».

     Περνοῦσαν  ἀμέτρητες  στρατειές  ἀνθρώπων,  ἄνδρες,  γυναῖκες,  παιδιά.  Ἡ  ὁπτασία  κράτησε  ἀρκετή   ὥρα.  Ὁ  Ἐπίσκοπος  ἔκπληκτος  παρακολουθοῦσε  τήν  ἀνθρωποθάλασσα  νά  φωνάζῃ  καί  νά  ἱκετεύῃ  γιά  τόν  μέθυσο  παπά.  Κατάλαβε  τότε  ὁ  Ἐπίσκοπος  πώς  ἦταν  οἱ  ψυχές  τῶν  νεκρῶν  πού  μνημόνευε  ὁ  παπά  - Γιάννης  ὅταν  λειτουργοῦσε.

          Μετά  ἀπό  αὐτή  τήν  ὁπτασία  φώναξε  τόν  παπά – Γιάννη  καί  τόν  ἐρωτᾶ.  Δέν  μοῦ  λές  πάτερ,  μνημονεύεις  πολλά  ὀνόματα  στήν  Ἁγία  Πρόθεση,  ὅταν  λειτουργῇς;  Ἑκατοντάδες  Σεβασμιώτατε,  δέν  τά  ἔχω  μετρήσει.

   Καί  γιατί  τό  κάνεις  αὐτό  καί  καθυστερεῖς  τήν  λειτουργία;  (Τόν  μάλωσε  τἄχα  ὁ  Ἐπίσκοπος).

    Λυποῦμαι  πολύ  τούς  πεθαμένους,  Σεβασμιώτατε,  γιατί  δέν  ἔχουν  ἀπό  ἀλλοῦ  βοήθεια  παρά  μόνο  ἀπό  τίς  εὐχές  τῆς  Ἐκκλησίας.  Γιαὐτό  παρακαλῶ  τόν  Ὕψιστο  νά  τούς  ἀναπαύσῃ.  Ἔχω  ἕνα  βιβλίο  καί  γράφω  μέσα  ὅλα  τά  ὀνόματα  πού  μοῦ  δίνουν  γιά  μνημόνευση.  Αὐτή  τήν  τάξη  παρέλαβα  ἀπό  τόν  πατέρα  μου  πού  ἦταν  καί  αὐτός  ἱερεύς.

       Καλά  κάνεις  συμφώνησε  ὁ  Ἐπίσκοπος,  οἱ  ψυχές  ἔχουν  μεγάλη  ἀνάγκη  τῆς  δικῆς  μας  προσευχῆς.  Συνέχισε  νά  κρατᾶς  αὐτή  τήν  τάξη,  πρόσεξε  ὅμως  νά  μήν  ξαναμεθύσῃς.  Ἀπό  σήμερα  σοῦ  βάζω  ἕνα  κανόνα.  Νά  μήν  ξαναβάλῃς  στό  στόμα  σου  κρασί.

    Πραγματικά  ὁ  παπά – Γιάννης,  ἐλευθερώθηκε  ἀπό  τό  πάθος  του,  μόνο  πού  στέκεται  τώρα,  ἀκόμη  περισσότερη  ὥρα  στήν  προσκομιδή,  καί  μνημονεύει  ὀνόματα  τεθνεώτων.

              Ὁ  παπά  Σάββας  ὁ  Πνευματικός,  μιά  ὁσιακή  μορφή  τοῦ  Ἁγίου  Ὄρους,  μνημόνευε  στήν  προσκομιδή του  πάρα  πολλά  ὀνόματα.  Δύο  μέ  τρεῖς  ὧρες  ἔβγαζε  μερίδες  στό  Ἅγιο  Δισκάριο.  Καί  οἱ  ἄλλοι  πατέρες  τοῦ  ἐλεγαν:  Πολύ  κουράζεσαι  Γέροντα,  μέ  τόσα  ὀνόματα  πού  διαβάζεις.

      Ἀντίθετα,  αἰσθάνομαι  μεγάλη  χαρά,  ἀπαντᾶ  ἐκεῖνος.   Ὡφελοῦνται  πολύ  οἱ  μνημονευόμενοι.  Ἡ  ὡφέλειά  τους  εἶναι  χαρά  μου.  Ὅταν  ἦταν  νέος  ἱερεύς,  ὁ  παπά  Σάββας,  δέχθηκε  μία  ἀποκάλυψη,  μέ  τήν  ὁποίαν  ὁ  Θεός  τοῦ  φανέρωνε  τήν  μεγάλη  ὡφέλεια  πού  ἀποκομίζουν  οἱ  ψυχές  ἀπό  τή  μνημόνευση.  Αὐτή  τήν  ἀποκάλυψη  τήν  κατέγραψε  λίγο  πρίν  πεθάνει. 

    Ἔγραφε:  Τό  1843  μοῦ  ἔδωσαν  ἀρκετά  ὀνόματα,  γιά  νά  κάνω  σαρανταλείτουργο.  Τήν  ἡμέρα  πού  θά  τελοῦσα  τήν  τελευταία  λειτουργία,  καί  περιμένοντας  τόν  Γέροντα  γιά  νά  πάρωμε  καιρό,  ἀποκοιμήθηκα  στό  ἀναλόγιο,  καί  εἶδα  τό  ἐξῆς  ἀποκαλυπτικό  ὄραμα. 

   «Φοροῦσα  τήν  ἱερατική  στολή  καί  στεκόμουν  μπροστά  στήν  Ἁγία  Τράπεζα,  πάνω  στήν  ὁποίαν  βρισκόταν  ὁ  ἅγιος  δίσκος,  γεμᾶτος  μέ  τό  αἷμα  τοῦ  Χριστοῦ.  Βλέπω  τότε  ἄγγελο  Κυρίου  μέ  μορφή  ἱερέως  νά  παίρνῃ  τό  χαρτί  μέ  τά  ὀνόματα  ἀπό  τήν  προσκομιδή  καί  νά  πλησιάζῃ  τήν  Ἁγία  Τράπεζα.  Ἐκεῖ,  ἀφοῦ  ἔβαλε  τό χαρτί  κοντά  στό  δισκάριο,  βουτάει  τήν  λαβίδα  στό  Αἷμα  τοῦ  Χριστοῦ  καί  σβήνει  ἕνα  ὄνομα,  καί  πάλι  βουτάει  καί  σβήνει  ἄλλο,  μέχρι  πού  τελείωσαν  ὅλα  τά  ὀνόματα  καί  καθάρισε  τό  χαρτί».

Αὐτό  τό  ὄραμα  εἶναι  ἡ  αἰτία  πού  μνημονεύω  τόσα  πολλά  ὀνόματα  στήν  προσκομιδή. 

       Μεγάλη  λοιπόν  ἡ  ὡφέλεια  τῶν  πιστῶν  ἐκείνων  πού  δίδουν  ὀνόματα  καί  μνημονεύονται  στήν  προσκομιδή.  Πολλά  ὡφελοῦνται  οἱ  μνημονευόμενοι,  εἴτε  ζῶντες  εἶναι  εἴτε  κεκοιμημένοι.  Γιά  τόν  καθένα  ὁ  ἱερεύς  ἐξάγει  μερίδα  καί  προσεύχεται  δι’ αὐτόν,  γιά  τήν  σωματική του  ὑγεία  καί  τήν  ψυχική του  σωτηρία.            

Συνεχίζεται …….

Ἀπογευματινός Προσκυνημ. Περίπατος

 

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟΣ   ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

     Ὁ  Ἱερός  Ναός  Ἁγίου  Νικολάου  πραγματοποιεῖ  τήν  Κυριακή  13  Δεκεμβρίου  2026  Ἀπογευματινό  Προσκυνηματικό  Περίπατο  στήν  Ἱερά  Μονή  Μεταμορφώσεως  τοῦ  Σωτῆρος  στόν  Κάλαμο  Ἀττικῆς καί  Ἱερά  Μονή  Εἰσοδίων  τῆς  Θεοτόκου  στό  Μαρκόπουλο   Ὠρωποῦ.

    Ὥρα  ἀναχωρήσεως    ἀπό  τόν  Ἱερό  Ναό  13.00 μ.μ.

    Τιμή   Εἰσιτηρίου     15 €.

    Δηλώσεις  συμμετοχῆς  στόν  Ἱερό  Ναό  καί  στά  Τηλέφωνα: 

       210.23.20.645  καί   6974.914.442    π.  Μιχαήλ                                                                                                                                                                                                                                                                                              Ἐκ  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

Ἀγρυπνία Ἁγίου Στυλιανοῦ

 

Α Γ Ρ Υ Π Ν Ι Α

       Φέρεται  εἰς  γνῶσιν  τῶν  εὐλαβῶν  χριστιανῶν  ὅτι  τήν  ΤΕΤΑΡΤΗ   25/11/2026   καί   ἀπό  ὥρας  8.30  μ. μ.  ἔως  0.30  πρωϊνῆς  τῆς  ΠΕΜΠΤΗΣ  θά  γίνει  εἰς  τόν  Ἱερόν  Ναόν  Ἁγίου  Νικολάου  Ἰλίου  Α Γ Ρ Υ Π Ν Ι Α  ἐπί  τῇ  ἑορτῇ  τοῦ  Ὁσίου  Πατρός  ἡμῶν  Στυλιανοῦ  τοῦ  Παφλαγόνος.

 Ἐκ  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

Ὁμιλία 2η (Ἀνάλυση Θείας Λειτουργίας)

 

2η   Ο Μ Ι Λ Ι Α  (Προσκομιδή)

      Συνέχεια  ἐκ  προηγουμένου …..

Ἀκολούθως  ἀπό  ἕτερο  Πρόσφορο  ἐξάγει  ὁ  ἱερεύς  μερίδα: "εἰς τιμήν  καί  μνήμην  τῆς  Ὑπερευλογημένης  ἐνδόξου  Δεσποίνης  ἡμῶν  Θεοτόκου  καί  ἀειπαρθένου  Μαρίας"  καί  προσθέτει  δέησιν: "ἧς ταῖς  πρεσβείαις  πρόσδεξαι, Κύριε,  τήν  θυσίαν  ταύτην  εἰς  τό  ὑπερουράνιόν  σου  θυσιαστήριον".

Τήν μερίδα  αὐτή  τῆς  Θεοτόκου  τήν  θέτει  εἰς τιμητικήν θέσιν,  εἰς  τά  δεξιά  τοῦ  Ἁμνοῦ  καί μέ τά  λόγια  πού  λέγει  παρακαλεῖ  τόν  Κύριον  νά  δεχθῇ  τήν θυσίαν  αὐτήν  εἰς  τό  Οὐράνιο  Θυσιαστήριο  τῇ  μεσητείᾳ  τῆς  Ὑπεραγίας  Θεοτόκου.

Μετά  ἐξάγει  ἀπό τό  τρίτο  πρόσφορο  τίς  μερίδες  τῶν ἐννέα  ταγμάτων.  Κεντᾶ  μέ  τήν  Ἁγίαν  Λόγχην  τό  κάθε τάγμα καί μνημονεύει,  τούς  Ἀγγέλους,  τούς  Προφήτας, τούς Ἀποστόλους, τούς Οἰκουμενικούς διδασκάλους, τούς Μεγαλομάρτυρας,  τούς Ὁσίους,  τούς Ἁγίους Ἀναργύρους, τόν  Ἅγιον τῆς ἡμέρας καί τό ὄνομα  τοῦ  Ἱεράρχου  ἐκείνου,  τοῦ  ὁποίου  θά  τελεσθῇ  ἡ  Θ.  Λειτ/γία (Χρυσοστόμου ἤ Μεγ. Βασιλείου).  Οἱ μερίδες  αὐτές τίθενται  ἀριστερά  τοῦ  Ἁμνοῦ.

Ἐμεῖς  εἴμεθα ἀνάξιοι νά παρουσιαστοῦμε μπροστά στό Θεό, λόγῳ  τῆς  ἁμαρτωλότητός μας, γιαὐτό  ἐπικαλούμεθα τίς ἱκεσίες  καί μεσητείες καί πρεσβείες,  ὅλων τῶν Ἁγίων οἱ ὁποίοι σημειωτέον περικυκλοῦσι τόν θρόνον τοῦ Θεοῦ  καί  ὑμνοῦν  καί  αἰνοῦν  καί  δοξολογοῦν μαζί μέ τίς ἐπουράνιες  δυνάμεις τόν  Τρισυπόστατον  Θεόν.

Στήν συνέχεια ἀπό τό πρόσφορο  πού ἐξήχθη ὀ Ἁμνός, παίρνει  ἕνα  τεμάχιο  καί  ἐξάγει ψιχία τά ὁποία τοποθετεῖ κάτω ἀπό τόν Ἁμνόν καί μνημονεύει τόν Ἐπίσκοπο τῆς περιοχῆς καί τόν χειροτονήσαντα αὐτόν, καθώς καί τούς συλλειτουργούς  πρεσβυτέρους, διακόνους καί μοναχούς, τούς γονεῖς, τούς διδασκάλους, τούς συγγενεῖς καί φίλους.  Εὔχεται ὑπέρ ὑγείας καί  εὐημερίας  αὐτῶν, ἀλλά καί ὑπέρ συγχωρήσεως τῶν ἑκουσίων ἤ ἀκουσίων  ἁμαρτημάτων  αὐτῶν.

Ἐξαιρετικά μνημονεύει  τά ὀνόματα ὅλων ὄσων προσέφεραν τά τίμια δῶρα ἀκόμα  καί  ἐκείνους  διά  τούς  ὁποίους  προσφέρθηκαν.  Ἀκόμη  μνημονεύει  αὐτούς πού ὑπηρετοῦν τόν ναόν, τούς ἐπιτρόπους, τούς ἱεροψάλτας, τούς νεωκόρους καί γενικά ὅποιον προσφέρει  ἐργασία  εἴτε  χειρονακτική,  εἴτε  πνευματική.

Δέν μνημονεύει ὁ λειτουργός μόνον τά ὀνόματα πού τοῦ ἐδόθησαν πρό τῆς Θ. Λειτ/γίας,  ἀλλά  καί  τῶν  κατοίκων τῆς Ἑνορίας  του  πού  ἔχουν  προβλήματα  παντός  εἴδους. Ἡ στιγμή αὐτή εἶναι  πολύ συγκινητική. Ὁ ἱερεύς φέρνει  στό μυαλό του  τόν  πιστόν  καί  τό  πρόβλημά του  καί  παρακαλεῖ  τόν  Θεόν  νά  δώσῃ  τήν  πρέπουσαν  καί  ψυχικά  ὠφέλιμον  λύσιν.

Ἀφοῦ  μνημονεύσει  ὅλους τούς ζῶντας, ἄρχεται τῆς μνημό-νευσης τῶν τεθνεώτων.  Μνημονεύει  πρῶτον  τούς  κτήτορας  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ  στόν  ὁποῖον τελεῖται  ἡ  Λειτουργία,  τούς  Ἀρχιερεῖς,  τούς  ἱερεῖς  καί  γενικά  ὅλον  τόν κλῆρον καί ἀπό  τούς λαϊκούς ὅσοι πέθαναν μέ τήν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως. Ἐξαιρετικά μνημονεύει τούς  τεθνεῶτας  ἐκείνους  διά  τούς  ὁποίους  προσφέρθηκαν  τά  Τίμια  Δῶρα.

Ἡ Χάρις τήν ὁποίαν  δέχονται οἱ κοιμηθέντες ἀδελφοί, δέν εἶναι καθόλου  λιγότερη  ἀπό  αὐτήν  πού  δέχονται οἱ ζῶντες.  Οἱ ψυχές τῶν κεκοιμημένων ἐλπίζουν ἀποκλειστικά στό ἔλεος  τοῦ Χριστοῦ,  λέγει  ἕνας  Πατέρας  τῆς Ἐκκλησίας  μας.  Καί  αὐτό  τό  ἔλεος  ζητοῦν  οἱ  ζῶντες  ἀπό  τόν  Χριστό,  γιά  τούς  κεκοιμημένους  καί  ἤ  σβήνεται  τελείως  τῶν  ἁμάρτημα  τῶν  ψυχῶν  καί  κάθε  χρέος  των,  ἤ  ἀφαιρεῖται  μέρος  τοῦ  ἁμαρτήματος  καί  ἔτσι  καί  οἱ  ψυχές αὐτές  ἐλπίζουν  νά  γίνουν  μέτοχοι  τῆς  κοινωνίας  τοῦ  Χριστοῦ  μετά  τήν  Β'  Παρουσία.

Στόν βίο τοῦ Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου ἀναφέρεται ὅτι:  Ὅταν ὁ Ἅγιος κάποια μέρα περπατοῦσε στήν ἔρημο, συνάντησε ἕνα κρανίο ἑνός ἱερέως τῶν εἰδώλων  καί  ἄκουσε  μία φωνή  πού τοῦ εἶπε:  "ὅποια  ὥρα  σπλαχνισθεῖς  αὐτούς  πού  εἶναι  στήν  κόλασι  καί  προσευχηθεῖς  γιαὐτούς,  παρηγοροῦνται  λίγο".   Γιαὐτό  καί  ὁ  Ἰωάννης  ὁ  Χρυσόστομος  μᾶς  λέγει  ὅτι  πάντοτε,   τήν  ὥρα τῶν  φρικτῶν  μυστηρίων,  νά  θυμούμαστε  αὐτούς  πού  ἔφυγαν.  Ἐάν  δέν  ἐλπίζαμε  ὅτι  ὑπάρχει  ὠφέλεια  γιά  τούς  κοιμηθέντας  ὅταν  μνημονεύωνται, τότε  γιατί  νά  τούς  μνημονεύωμε;  Οἱ  ψυχές  τῶν  νεκρῶν  ἀδελφῶν  μας,  ὠφελοῦνται   πολύ  ἀπό   τήν  δική  μας  προσευχή.

  Συνεχίζεται …….

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

Ὁμιλία 1η (Ἀνάλυση Θείας Λειτουργίας)

 

ΣΕΙΡΑ  ΟΜΙΛΙΩΝ  ΣΧΕΤΙΚΩΝ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΘΕΙΑ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

1η    Ὁμιλία

ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ   Π Ρ Ο Σ Κ Ο Μ Ι Δ Η Σ 

Ἀφοῦ γίνει  ἡ ἔνδυσις  τοῦ ἱερέα,  και  ἡ νήψι τῶν χειρῶν, ἀπέρχεται εἰς τήν πρόθεσιν ὅπου εὑρίσκονται ὅλα ἕτοιμα (Ἁγ. Ποτήριον - Δισκάριον - λόγχη - λαβίδα - καλύματα - πρόσφορο - νάμα -νερό κλπ)  καί  ἑτοιμάζει  τήν  λεγόμενη  Πρόσκομιδή.

Παίρνει  στά  χέρια του  ὁ  λειτουργός  τό  πρόσφορο ἡ τά πρόσφορα (κανονικά πρέπει  νά εἶναι τρία, ἀπό τό ἕνα θά βγάλῃ τόν Ἁμνόν,  ἀπό  τό  δεύτερο  τήν  μερίδα  τῆς   Παναγίας  καί  ἀπό  τό  τρίτο  τίς  μερίδες  τῶν  ταγμάτων)  τά  ὑψώνει  καί λέγει  τά  ἐξῆς:

"Ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ σου Αἵματι· τῷ σταυρῷ προσηλωθείς καί τῇ λόγχῃ κεντηθείς, τήν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις, Σωτήρ ἡμῶν,  δόξα  σοι".

Τά λόγια αὐτά περιγράφουν τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Κυρίου. Μᾶς ὑπενθυμίζουν  ὅτι  ὁ  Χριστός  καρφώθηκε  πάνω  στό Σταυρό  καί  ἐκεντήθη ἡ πλευρά του διά  τῆς  λόγχης,  χάριν  τῆς  δικῆς  μας  σωτηρίας.  Καί  μέ  τό  αἷμα Του  πού χύθηκε πάνω στό  Σταυρό  πλήρωσε τό  χρέος μας  καί  μᾶς  ἐξαγόρασε ἀπό  τήν κατάραν τοῦ νόμου.  Εἴμασταν  παραβάται  καί  ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ θείου νόμου καί  θά  τιμωρούμασταν  γι' αὐτό  σκληρά. Ὁ Χριστός ὅμως ἐξαγόρασε τήν ποινή μας καί μᾶς ἐλευθέρωσε. Διά τοῦ σταυρικοῦ Του θανάτου, κατήργησε τόν θάνατο  καί  παρέχει πλέον εἰς ἡμᾶς τήν ἀθάνατον καί  μακαρίαν  ζωήν  τῆς  βασιλείας  τῶν  οὐρανῶν.

Μετά ἀπ' αὐτά τά λόγια ὁ ἱερεύς ἀπευθύνει εἰς τόν Θεόν τήν συνήθη  δοξολογίαν:

"Εὐλογητός  ὁ Θεός  ἡμῶν  πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας  τῶν  αἰώνων.  Ἀμήν". 

Εὐλογεῖ τόν Θεόν καί πάλι,  διότι  ἐάν  εἶναι  πρέπον καί δίκαιον νά τόν ὑμνοῦμεν καί νά τόν δοξάζωμεν γιά τάς εὐεργεσίας του πρός ἡμᾶς, πολύ δέ περισσότερον πρέπει νά τόν εὐχαριστοῦμε καί νά τόν δοξάζωμεν διά τήν ἀποστολήν τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ Του εἰς τόν κόσμον, ὁ ὁποῖος σταυρώθηκε ὑπέρ ἡμῶν, τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ  ὁποίου  ἀνάμνησις καί ἀναπαράστασις γίνεται διά  τῆς  Θείας  καί  Ἱερᾶς  Λειτουργίας.

Στήν  συνέχεια σφραγίζει διά τῆς λόγχης, τρίς, τήν προσφοράν ἀπό τήν ὁποίαν  θά  ἐξαχθῆ  ὁ  Ἁμνός,  λέγων:  "Εἰς  ἀνάμνησιν  τοῦ  Κυρίου  καί  Θεοῦ καί Σωτῆρος  ἡμῶν  Ἰησοῦ  Χριστοῦ".  Φανερώνει  δέ  μέ αὐτό,  ὅτι, τό  Μυστήριον τῆς  Θείας Εὐχαριστίας πού θά τελεσθῇ εἰς τήν Ἱεράν Λειτουργίαν εἶναι ἀνάμνησις τῶν σωτηρίων παθῶν τοῦ  Κυρίου  τά  ὁποῖα  ὑπέστη  γιά  μᾶς.

Ἀκολούθως ἐξάγει ἀπό τήν προσφοράν ἕνα τετράγωνο τεμάχιο τό ὁποῖο  φέρει ἐπάνω τά γράμματα ΙΣ-ΧΡ-ΝΙ-ΚΑ  λέγων τά λόγια τοῦ Προφήτου Ἡσαΐου ὁ ὁποῖος 800 χρόνια πρό τῆς  Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, προλέγει τήν ἄδικον σφαγήν καί τόν θάνατον τοῦ Κυρίου.

"Ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν ἤχθη καί ὡς ἀμνός ἄμωμος ἐναντίον τοῦ κείροντος  αὐτόν  ἄφωνος  οὐκ ἀνοίγει τό στόμα αὐτοῦ. Ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη. Τήν δέ γενεάν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπό τῆς γῆς ἡ ζωή αὐτοῦ". 

Σάν πρόβατο  ἄκακο  ὁδηγεῖται εἰς τόν τόπον τῆς σφαγῆς χωρίς νά προβάλλῃ ἀντίστασιν. Ὅπως τό ἀρνί μένει ἄφωνο ὅταν τό κουρεύουν, ἔτσι καί ὁ Κύριος δέν ἀνοίγει τό στόμα του διά νά διαμαρτυρηθῇ στούς ἐχθρούς του.  Παραδίδεται ἑκουσίως εἰς τόν θάνατόν  καί  ἔτσι παίρνει τέλος ἡ ἐπίγειος ζωή του.  Καί  ποιός  μπορεῖ  νά  διηγηθῆ  τήν  Θείαν  καταγωγήν  του;

Τό  τεμάχιον αὐτό  τοῦ  ἄρτου πού  ἀποχωρίζει  ὁ ἱερεύς  ἀπό  τό  πρόσφορον καί τό ὁποῖον εἰς τήν  Θ. Λειτ. θά μεταβληθῇ σέ αὐτό τό Σῶμα Χριστοῦ, τώρα συμβολίζει καί ἐξεικονίζει τόν Χριστόν. Γι' αὐτό καί  ὁνομάζεται "Ἁμνός" δηλ. ἀρνίον.

   Σέ πολλά μέρη τῆς Ἁγ. Γραφῆς ὁ Χριστός παρομοιάζεται ὡς Ἁμνός ἤ ἀρνίον. "Ἴδε ὁ Ἁμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου"  λέγει ὁ Ἱωαν.  Βαπτιστής. Ὁ Ἀπόστ. Πέτρος τόν  ὀνομάζει (Α' Πετρ. α,19)  "ἁμνόν ἄμωμον καί ἄσπιλον".  Στήν Ἁποκάλυψη σέ πολλά  μέρη  ἀναφέρεται  ὡς "ἀρνίον ἐσφαγμένον".   

Τόν Ἁμνόν αὐτόν τόν τοποθετεῖ ὕπτιον ἐπάνω εἰς τό δισκάριον καί διά τῆς λόγχης  τόν  χαράσσει  σταυροειδῶς, λέγων:  "θύεται ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου ὑπερ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας"  καί προσθέτει:  "σταυρωθέντος σοῦ Χριστέ, ἀνηρέθη ἡ τυραννίς, ἐπατήθη ἡ δύναμις τοῦ ἐχθροῦ. Οὔτε γάρ ἄγγελος, οὐκ ἄνθρωπος,  ἀλλ' αὐτός ὁ Κύριος  ἔσωσας  ἡμᾶς·  δόξα Σοι".

Ἡ πρᾶξις αὐτή συμβολίζει καί ὑπενθυμίζει τήν ἐπί τοῦ σταυροῦ  θυσία  τοῦ  Σωτῆρος  Χριστοῦ.  Διά  τῆς  θυσίας ἐκείνης κατελύθη (διελύθη) ἡ τυραννική  ἐξουσία τοῦ διαβόλου  ἐπί  τῶν  ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων καί καταπατήθηκε ἡ δύναμίς του.  Καί ἔχει αὐτή τή δύναμη καί αὐτά τά ἀποτελέσματα ἡ σταυρική θυσία  τοῦ  Χριστοῦ,  διότι ὁ Χριστός  δἐν  εἶναι  οὔτε  ἄγγελος,  οὔτε  ἄνθρωπος,  ἀλλά εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ. Γιαὐτό  καί ἡ θυσία του  ἔχει τήν δύναμη,  νά  ἐξαλείφῃ  τίς  ἁμαρτίες  τοῦ  κόσμου,  νά  καταργῇ  τό  κράτος  τοῦ διαβόλου  καί  νά  παρέχῃ  εἰς  τούς  ἀνθρώπους  τήν  σωτηρία.

Κατόπιν μέ τήν λόγχη πάλι,  ὁ ἱερεύς, κεντᾶ τόν Ἁμνόν λέγων συγχρόνως:  "Εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τήν πλευράν ἔνυξε καί εὐθέως ἐξῆλθεν αἷμα καί ὕδωρ. Καί ὁ ἑωρακώς μεμαρτύρηκε καί ἀληθινή ἐστιν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ" (Ἰωάν. ιθ,34 -35). 

Τό γεγονός αὐτό συνέβη, ὅταν ὁ Κύριος εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς τόν σταυρό καί εἶχε παραδώσει τό πνεῦμα. Τότε ἕνας στρατιώτης μέ τήν λόγχη ἐτρύπησε τήν πλευράν τοῦ Σωτῆρος καί ἀμέσως ἐξῆλθεν  αἷμα  καί  νερό.   Αὐτό τό εἶδε μέ τά ἴδια τοῦ  τά  μάτια  ὁ Εὐαγγ. Ἰωάννης  ὁ  ὁποῖος  παρίστατο  εἰς  τήν  σταύρωσιν καί ὁ ὁποῖος τό καταγράφει  καί μᾶς διαβεβαιώνει μάλιστα ὅτι ἡ μαρτυρία του αὐτή εἶναι ἀληθινή.  Εἰς ἀνάμνησιν αὐτοῦ τοῦ γεγονότος κατά τήν τέλεσιν τοῦ μυστηρίου τῆς Θ. Εὐχαριστίας, μεταχειριζόμαστε ὄχι  μόνο  οἶνον ἀλλά καί ὕδωρ μαζί. Γιαὐτό καί ὁ ἱερεύς, ὅταν τελῇ τήν προσκομιδή ρίχνει εἰς τό Ἅγιο Ποτήριο οἶνον καί ὕδωρ. 

Ὁ οἶνος αὐτός μαζί μέ τό ὕδωρ μέσα στό Ἅγιο Ποτήριο  συμβολίζουν τό Αἷμα τοῦ Κυρίου  πού χύθηκε πάνω στό Σταυρό.  Αὐτά μέ τάς εὐχάς τοῦ ἱερέως εἰς τήν Θ. Λειτ/γία καί τήν ἐπενέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θά μεταβληθοῦν εἰς αὐτό τό Αἷμα τοῦ Κυρίου. Ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος ἑτοιμασμένα τώρα εἰς τήν Πρόθεσιν ὀνομάζονται  Τίμια  Δῶρα,  διότι  προσφέρονται  διά  τοῦ ἱερέως εἰς τόν Θεόν ὡς ἀντίτυπα  τοῦ  Σώματος  καί Αἵματος  τοῦ   Υἱοῦ   Του.

Συνεχίζεται  ……..