Περί Θείας Εὐχαριστίας

 

  ΘΕΙΑ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ   (13^ον)  ( 20 - 11 - 021)

 

               Συνέχεια  ἐκ  τοῦ  προηγουμένου ………

 

Δέν  ἦταν  μικρό  τό  δῶρο  πού  ἐλάβαμε  ἀπό  τά  χέρια  τοῦ  Κυρίου.  Μᾶς  ἀξίωσε  τῆς  μεγίστης  τιμῆς  νά  τόν  κοινωνήσωμε,  νά  τόν  λάβωμε  ἐντός  μας.  Μᾶς  ἐχάρισε  διά  τῆς  Θείας  Κοινωνίας  τήν  ἄφεσιν  τῶν  ἁμαρτιῶν  μας.  Μᾶς  ἔδωκε  τήν  ἐγγύησιν  διά  τήν  κληρονομίαν  τῶν  αἰωνίων  ἀγαθῶν.  Μᾶς  ἔκανε  Χριστοφόρους  καί  Θεοφόρους.  Γιά  ὅλα  αὐτά  λοιπόν,  ἐμεῖς  ἔχομε  χρέος  καί  καθῆκον  νά  τόν  εὐχαριστήσωμε  μέ  ὅλη  μας  τήν  καρδιά. 

Γιαὐτό  ἀκοῦμε  στή  συνέχεια  τόν  λειτουργό  νά  μᾶς  φωνάζῃ  «Ὀρθοί»,  δηλ.  σηκωθῆτε  ὄρθιοι  ὅσοι  κάθεσθε.  Καί  ἐσυνηθίζετο  οἱ  πιστοί  μετά  τήν  Θεία  Κοινωνία  νά  κάθωνται  καί  νά  περιμένουν  μέ  ἡσυχία  καί  ὑπομονή,  μέχρις  ὅτου  τελειώσει  ἡ  μετάληψις  ὅλων  τῶν  πιστῶν,  γιά  νά  εὐχαριστήσουν  ὄλοι  μαζί  ἀπό  κοινοῦ  τόν  Κύριον  ἐπί  τῇ  μεταλήψει  τῶν  φρικτῶν  μυστηρίων  καί  λάβουν  καί  τήν  τελευταῖα  εὐλογία  παρά  τοῦ  ἱερέως  καί  ἔτσι  νά  ἀπέλθουν  ἐκ  τοῦ  ναοῦ  ὅλοι  μαζί.

Ὁ  Ἅγιος  Κύριλλος  Ἱεροσολύμων  ἀπευθύνεται  πρός  τόν  κοινωνήσαντα  λέγων:   «ἵνα  ἀναμείνας  τήν  εὐχήν  εὐχαριστῇ  τῷ  Θεῷ,  τῷ  καταξιώσαντι  αὐτόν,  τῶν  τηλικούτων  μυστηρίων».  Ἀφοῦ  κοινωνήσει  ὁ  πιστός,  συνιστᾶ  ὁ  Ἅγιος  Κύριλλος  νά  παραμένῃ  στή  θέση  του,  εὐχαριστῶντας  κατ’ ἰδίαν  τόν  Θεόν  διότι  τόν  ἀξίωσε  νά  τύχῃ  τῆς  Θείας  Κοινωνίας.  Νά  εὐχαριστῇ  τόν  Θεόν  ἀναμένων  τήν  εὐχήν.  Τήν  εὐχαριστήριον  εὐχήν  τήν  ὁποίαν  ἀπό  κοινοῦ  μετά  τό  πέρας  τῆς  Θείας  Κοινωνίας  θά  ἀναπέμψουν  ὅλοι  οἱ  πιστοί.  Νά  παραμένῃ  ὁ  κοινωνήσας  καί  νά  μήν  ἀποχωρῇ  προτοῦ  ἀναπεμθῆ  καί  ἡ  τελευταία  αὐτή  εὐχαριστία,  μετά  τήν  θυσίαν.

Βέβαια  ὑπῆρχαν  καί  οἱ  ἀνυπόμονοι,  οἱ  ὁποίοι  ἀφοῦ  ἐκοινώνουν,  ἔφευγον.  Αὐτούς  ὁ  Ἱερός  Χρυσόστομος  τούς  παρομοιάζει  μέ  τόν  Ἰούδα,  ὁ  ὁποῖος  ἀπεχώρησε  ἀπό  τό  ὑπερῶον  μόνος  του  καί  ὄχι  μαζί  μέ  τόν  Κύριον  καί  τούς  μαθητάς,  οἱ  ὁποίοι  ἀφοῦ  ὕμνησαν  τόν  Θεόν  ἐξῆλθον  τοῦ  ὑπερώου.

Ὄρθιοι  λοιπόν  νά  ἀναπέμψωμεν  εἰς  τόν  Κύριον  λόγους  εὐχαριστίας.  «Μεταλαβόντες  τῶν  θείων,  ἁγίων,  ἀχράντων,  ἀθανάτων,  ἐπουρανίων  καί  ζωοποιῶν,  φρικτῶν  τοῦ  Χριστοῦ  μυστηρίων,  ἀξίως  εὐχαριστήσωμεν  τῷ  Κυρίῳ».

Ἀφοῦ  κοινωνήσαμε  τά  θεῖα  καί  ζωοποιά  καί  φρικτά  τοῦ  Χριστοῦ  μυστήρια,  ἄς  εὐχαριστήσωμε  τόν  Kύριον  μέ  εὐχαριστίαν  ἀνάλογον  μέ  τήν  ἀξίαν  τῆς  δωρεᾶς  πού  μᾶς  προσέφερεν.  Ἡ  εὐχαριστία  αὐτή  ἀποτελεῖ  τό  κύριο  σημεῖο  τῆς  Θείας  Λειτουργίας  καί  φαίνεται  νά  ὑπάρχῃ  σέ  ὅλα  τά  λειτουργικά  κείμενα. 

«Ἀντιλαβοῦ,  σῶσον,  ἐλέησον  καί  διαφύλαξον  ἡμᾶς  τῇ  σῇ  χάριτι.  Τήν  ἡμέραν  πᾶσαν  τελείαν  ἁγίαν  εἰρηνικήν  καί  ἀναμάρτητον  αἰτησάμενοι,  ἑαυτούς  καί  ἀλλήλους  καί  πᾶσαν  τήν  ζωήν  ἡμῶν  Χριστῷ  τῇ  Θεῷ  παραθώμεθα».

Στήν  προτροπήν  «ἀξίως  εὐχαριστήσωμε  τῷ  Κυρίῳ»,  ἀκολουθεῖ  μία  θερμή  ἐπίκλησις  πρός  τόν  Κύριον  γιά  νά  μᾶς  βοηθήσῃ,  μᾶς  ἐλεήσῃ  καί  μᾶς  διαφυλάξῃ  διά  τῆς  Χάριτός  του,  γιά  νά  τοῦ  ζητήσωμε  τήν  ἡμέραν  πᾶσαν,  τελείαν,  ἁγίαν,  εἰρηνικήν  καί  ἀναμάρτητον  καί  γιά  νά  ἐμπιστευθοῦμε  ὁλόκληρο  τόν  ἑαυτόν  μας  καί  τούς  ἀδελφούς  μας  χριστιανούς  εἰς  τόν  Χριστόν,  τόν  Θεόν  καί  Σωτῆρα  μας. 

Ἀφοῦ  λοιπόν  παρακαλέσωμε  τόν  Κύριον  νά  μᾶς  στηρίξῃ  καί  νά  μᾶς  διαφυλάξῃ  ἀπό  κάθε  κακό  καί  νά  μᾶς  χαρίσῃ  τήν  ἡμέραν  ὁλόκληρον  εἰρηνικήν  καί  ἀναμάρτητον,  προτρέπομε  ἑαυτούς  καί  ἀλλήλους  νά  ἀναθέσωμεν  ὀλόκληρον  τήν  ζωήν  μας  στήν  Πατρική  του  φροντίδα  καί  προστασία.  Ζητεῖται  μέ  λίγα  λόγια  μέ  τήν  αἴτησιν  αὐτήν,  ἀπό  τόν  Κύριον,  νά  μᾶς  βοηθήσῃ  νά  περάσωμε  ὅλη  τήν  ἡμέρα  αὐτήν  πού  κοινωνήσαμε,  μέ  ἁγιότητα  βίου  καί  χωρίς  κάποια  ἁμαρτία.

Καί  ὁ  ψάλτης  ἐπιβεβαιώνει  μέ  τό  «Σοί  Κύριε».  Σέ  σένα  Κύριε  ἀναθέτομε  ἑαυτούς  καί  ἀλλήλους  καί  ὁλόκληρον  τήν  ζωήν  μας.  Καί  ἀκολουθεῖ  ἡ  εὐχαριστήριος  εὐχή  ὑπό  τοῦ  Λειτουργοῦ  πρός  τόν  Θεόν,  ἡ  ὁποία  ἀναπέμπεται  ἐξ  ὀνόματος  ὅλων  τῶν  πιστῶν  πού  ἀξιώθηκαν  νά  κοινωνήσουν  τῶν  ἀχράντων  μυστηρίων.  Ἡ  εὐχή  αὐτή  εἶναι:

        «Εὐχαριστοῦμεν  σοι  Δέσποτα  Φιλάνθρωπε,  εὐεργέτα  τῶν  ψυχῶν  ἡμῶν,  ὅτι  καί  τῇ  παρούσῃ  ἡμέρᾳ  κατηξίωσας  ἡμᾶς  τῶν  ἐπουρανίων  σου  καί  ἀθανάτων  μυστηρίων.  Ὀρθοτόμησον  ἡμῶν  τήν  ὀδόν,  στήριξον  ἡμᾶς  ἐν  τῷ  φόβῳ  σου  τούς  πάντας,  φρούρησον  ἡμῶν  τήν  ζωήν,  ἀσφάλισε  ἡμῶν  τά  διαβήματα,  εὐχαῖς  καί  ἰκεσίαις  τῆς  ἐνδόξου  Θεοτόκου  καί  ἀειπαρθένου  Μαρίας  καί  πάντων  τῶν  ἁγίων  σου.  Ὅτι  σύ  εἶ  ὁ  ἁγιασμός  ἡμῶν,  καί  σοί  τήν  δόξαν  ἀναπέμπομεν,  τῷ  Πατρί  καί  τῷ  Υἱῷ  καί  τῷ  Ἁγίῳ  Πνεύματι,  νῦν  καί  ἀεί  καί  εἰς  τούς  αἰῶνας  τῶν  αἰώνων.  Ἀμήν».

Σέ  εὐχαριστοῦμε  Δέσποτα  Φιλάνθρωπε,  εὐεργέτα  τῶν  ψυχῶν  μας,  διότι  καί  κατά  τήν  παροῦσαν  ἡμέραν  μᾶς  ἀξίωσες  νά  κοινωνήσωμε  τά  ἐπουράνιά  σου  καί  ἀθάνατα  μυστήρια.  Σέ  παρακαλοῦμε  νά  μᾶς  βοηθήσῃς  νά  ἀκολουθοῦμε  τόν  ἴσιο  δρόμο  στή  ζωή  μας,  στήριξέ  μας  ὅλους  μέ  τόν  φόβον  σου.  Φρούρησε  τή  ζωή  μας,  κατάστησε  ἀσφαλῆ  τά  διαβήματά  μας  διά  τῶν  εὐχῶν  καί  ἱκεσιῶν  τῆς  ἐνδόξου  Θεοτόκου  καί  ὅλων  τῶν  ἁγίων  σου.  Διότι  Ἐσύ  εἶσαι  ὁ  ἁγιασμός  μας  καί  σέ  Σένα  ἀναπέμπομεν  τήν  δόξαν,  εἰς  τόν  Πατέρα,  καί  εἰς  τόν  Υἱόν  καί  εἰς  τό  Ἅγιον  Πνεῦμα  εἰς  τούς  ἀτελεύτητους  αἰῶνας.

Ὁ  λειτουργός  εὐχαριστεῖ  τόν  Θεό  διότι  τόν  καταξίωσε  τῆς  μεγάλης  δωρεᾶς,  τῆς  κοινωνίας  τοῦ  Σώματος  καί  τοῦ  Αἵματος  τοῦ  Σωτῆρος  Χριστοῦ,  ἀπό  τά  ὁποῖα  πηγάζει  ἡ  ζωή  καί  ἡ  ἀθανασία.  Παρακαλεῖ  νά  τόν  ἐνισχύσῃ  διά  νά  πορεύεται  πάντοτε  τήν  εὐθεῖαν  ὁδόν  τῆς  ἀληθείας  καί  τῆς  ἀρετῆς,  νά  στηρίζῃ  αὐτόν  καί  ὅλους  τούς  πιστούς  εἰς  τό  νά  φοβοῦνται  τόν  Θεόν  καί  νά  ἀποφεύγουν  κάθε  τι  πού  ἀντίκειται  εἰς  τό  θέλημά  Του.  Καί  ὅλα  αὐτά  τά  ζητοῦμε  διά  τῶν  προσευχῶν  καί  δεήσεων  τῆς  Ὑπεραγίας  Θεοτόκου  καί  ὅλων  τῶν  Ἁγίων. 

Ἡ  εὐχαριστήριος  αὐτή  εὐχή  μᾶς  θυμίζει  τήν  ἀντίστοιχη  εὐχαριστία  πού  ἔκαναν  οἱ  μαθητές  τοῦ  Χριστοῦ  στό  τέλος  τοῦ  Μυστικοῦ  Δείπνου.  «Καί  ὑμνήσαντες  ἐξῆλθον  εἰς  τό  ὄρος  τῶν  ἐλαιῶν»  μᾶς  ἀναφέρει  ὁ  Εὐαγγ.  Ματθαῖος.   Ὁ  Χριστός  προτοῦ  δώσει  τό  Σῶμα  Του  στούς  μαθητάς  του,  εὐχαρίστησε  τόν  οὐράνιο  Πατέρα,  γιά  νά  δώσῃ  καί  σέ  μᾶς  τό  παράδειγμα  τῆς  εὐχαριστίας.  

Καί  ὁ  λαός  ἐπιβεβαιώνει  διά  τοῦ  «Ἀμήν». 

Καί  στήν  συνέχεια  ἀκολουθεῖ  ἡ  ὀπισθάμβωνος  εὐχή  ἤ  ὅπως  ἀλλοιῶς  λέγεται  τό  τμῆμα  αὐτό,  «Ἀπόλυσις».  Ἡ  Θεία  Λειτουργία  προχωρεῖ  πρός  τό  τέλος  της.  Οἱ  πιστοί  ἀφοῦ  κοινώνησαν  τῶν  ἀχράντων  μυστηρίων  καί  εὐχαρίστησαν  τόν  Κύριον  διά  τήν  μεγάλη  του  δωρεά,  τῆς  Κοιωνίας  τοῦ  Παναγίου  Του  Σώματος  καί  τοῦ  Τιμίου  Του  Αἵματος,  παραμένουν  μέ  πολλήν  εὐλάβειαν  εἰς  τάς  θέσεις  των,  ἐνῶ  ἀκούουν  τίς  τελευταῖες  προτροπές  ἐκ  μέρους  τοῦ  λειτουργοῦ:

«Ἐν  εἰρήνῃ  προέλθωμεν.  Τοῦ  Κυρίου  δεηθῶμεν».  Μέ  εἰρήνην  τήν  ὁποίαν  ἐλάβαμε  διά  τῆς  Κοινωνίας  τοῦ  Σώματος  καί  Αἵματος  τοῦ  Χριστοῦ,  ἄς  ἐξέλθωμεν  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ.  Μέ  εἰρήνη  καί  ὁμόνοια  καί  ἀγάπη,  ἄς  ἀναχωρήσωμεν  ἀπό  τόν  Ναόν. 

«Ἐν  εἰρήνῃ  προέλθωμεν».  Ἡ  Θεία  Λειτουργία  εἶναι  μία  πορεία.  Μία  πορεία  τῆς  ὁποίας  ὁ  σκοπός  καί  τό  τέλος  εἶναι  ἡ  συνάντηση  τοῦ  Θεοῦ  καί  ἡ  ἔνωση  τοῦ  ἀνθρώπου  μέ  τόν  Θεό.  Αὐτός  ὁ  σκοπός  ἤδη  πραγματοποιήθηκε.  Φθάσαμε  στό  τέλος  τῆς  πορείας  μας.  Εἴδαμε  τό  φῶς  τό  ἀληθινόν.  Εἴδαμε  τόν  Κύριον  μεταμορφωμένον  πάνω  στό  Θαβώρ.  Κοινωνήσαμε  τό  Ἅγιο  Σῶμα  Του  καί  τό  Πανάχραντο  Αἷμα  Του.  Καί  ἐνῶ  εἴμαστε  ἕτοιμοι  νά  τοῦ  εἰποῦμε  αὐτό  πού  τοῦ  εἶπαν  καί  οἱ  μαθηταί  πάνω  στό  θαβώρ,  «Κύριε,  καλόν  ἐστίν  ἡμᾶς  ὧδε  εἶναι»,  ἔρχεται  ἡ  μητέρα  Ἐκκλησία  καί  μᾶς  θυμίζει  ὅτι  τό  τέλος  τῆς  Λειτουργικῆς  μας  πορείας  ἔφθασε.

«Ἐν  εἰρήνῃ  προέλθωμεν».  Ἄς  φύγωμε.  Στήν  διάρκεια  τῆς  Θείας  Λειτουργίας  πήραμε  μέσα  μας  τόν  Χριστό.  Τώρα  καλούμεθα  νά  τόν  μεταφέρωμε  στόν  κόσμο.  Νά  γίνωμε  οἱ  μάρτυρες  τῆς  ζωῆς  τοῦ  Χριστοῦ  στόν  κόσμο.  Ὁ  Ἱερός  Χρυσόστομος  λέγει  ὅτι:  «πρέπει  νά  βγαίνωμε  ἀπό  τήν  ἱερή  σύναξη,  σάν  νά  βγαίνωμε  μέσα  ἀπό  ἱερά  ἄδυτα,  σάν  νά  ἔχωμε  κατεβῆ  ἀπό  τούς  ἴδιους  τούς  Οὐρανούς».

Μετά  τήν  θεία  Κοινωνία  βγαίνομε  στόν  κόσμο  φωτισμένοι,  ζωοποιημένοι,  χριστοφόροι  καί  πνευματοφόροι.  Πρέπει  τώρα  νά  ἀγωνισθοῦμε  νά  φυλάξωμε  ἄσβεστο  τό  φῶς  πού  δεχθήκαμε.  Ἡ  Θεία  Λειτουργία  ἄρχισε  ἐν  εἰρήνῃ.  Καί  στή  διάρκειά  της  πολλές  φορές  μᾶς  δόθηκε  ἡ  εἰρήνη  τοῦ  Θεοῦ.  Τώρα  καλούμεθα  καί  ἐμεῖς  νά  προσφέρωμε  μέ  ἀγάπη,  τήν  εἰρήνη  αὐτή  στόν  κόσμο.

«Ἐν  εἰρήνῃ  προέλθωμεν».  Εἰρηνευμένοι  καί  γαληνευμένοι  ἄς  ἐξέλθωμεν  τοῦ  Ναοῦ.  Πρίν  ὅμως  ἐξέλθωμε  ἄς  παρακαλέσωμε  καί  πάλι  τόν  Κύριον. 

Στούς  πρώτους  αἰῶνας  ἡ  Θεία  Λειτουργία  τελείωνε  στό  σημεῖο  αὐτό,  μέ  τήν  προτροπήν  τοῦ  διακόνου  ἤ  τοῦ  Λειτουργοῦ  ἱερέως:  «Ἐν  εἰρήνῃ  προέλθωμεν»,  καί  δέν  ἐλέγετο  τό  Δι’ εὐχῶν  τῶν ἁγίων .....  ὅπως  σήμερον.   Ἡ  φράσις  «Ἐν  εἰρήνῃ  προέλθωμεν»,  ἐσήμαινε  τό  τέλος  τῆς  Λειτουργίας   καί  τήν  ἀπόλυση  τῶν  πιστῶν. 

Αὐτό  τό  παρατηροῦμε  σήμερον  στήν  Θεία  Λειτουργία  τοῦ  Ἁγίου  Ἰακώβου  τοῦ  ἀδελφοθέου,  ὅπου  τελειώνει  μέ  τήν  φρᾶσιν: «Ἐν   εἰρήνῃ  Χριστοῦ  πορευθῶμεν»  καί  στήν  συνέχεια  λέγεται  τρεῖς  φορές  τό  «ἀπολύεσθε  ἐν  εἰρήνῃ».   Αὐτό  τό  «ἀπολύεσθε  ἐν  εἰρήνῃ»  εἶναι  τό  σημερινό  «Δι’ εὐχῶν  τῶν  Ἁγίων  Πατέρων  ἡμῶν,  Κύριε  Ἰησοῦ  Χριστέ,  ἐλέησον  καί  σῶσον  ἡμᾶς,  Ἀμήν».  

 

                 Συνεχίζεται  …………..                                                           π. Μ.Κ.

 

Δραστηριότητες

                                               ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΕΣ  ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ

ΚΑΘΕ  ΚΥΡΙΑΚΗ     

 

10.30 -11.30 π.μ.  Διά  παιδιά  ἀπό  1^ης  ἔως  3^ης  Δημοτικοῦ

10.30  - 11.30 π.μ.  Διά  παιδιά  ἀπό  4^ης  ἔως  6^ης  Δημοτικοῦ

11.00  -  12.00 π.μ.  Διά  μαθητές  Γυμνασίου

10.30  -  11.30  π.μ.  ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ  διά  Γονεῖς  &  ἐνήλικες

 Ἐκ  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ

Περί Θείας Εὐχαριστίας 12ον (30 - 10 - 2021)

 

ΘΕΙΑ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ   (12^ον)  (30 - 10 - 2021)

Συνέχεια  ἐκ  τοῦ  προηγουμένου ………

     «Εἴδομεν  τό  φῶς  τό  ἀληθινόν»,  δηλ.  ἀξιωθήκαμε  νά  γνωρίσωμε  τήν  ἀλήθεια  τοῦ  Εὐαγγελίου,  ἡ  ὁποία  εἶναι  φῶς  πνευματικόν  πού  μᾶς  ὁδηγεῖ  νά  πορευώμεθα  τόν  ὀρθόν  δρόμον  καί  νά  ἐπιτύχωμεν  τήν  αἰώνιον  σωτηρίαν.

      Μέ  τήν  Θ.  Κοινωνία  ὁ  πιστός  δέχθηκε  μέσα  του  τό  φῶς  τό  ἀληθινόν.  Ἡ  ψυχή  του  ἑνώθηκε  μέ  τόν  Χριστό,  τόν  ἥλιο  τῆς  δικαιοσύνης.   Ἀφοῦ  πιστεύσαμε  στόν  Σωτῆρα  Χριστό  καί  ἐκοινωνήσαμε  τοῦ  Σώματος  καί  Αἵματός  του,  ἐλαβαμε  τήν  Χάριν  τοῦ  Ἁγ.  Πνεύματος  ἡ  ὁποία  εἶναι  Οὐράνια  δωρεά. 

         Ὁ  ὕμνος  αὐτός  ἐψάλλετο  στήν  ἀρχαιότητα  ἐπ’ εὐκαιρία  τῆς  Βαπτίσεως  τῶν  Κατηχουμένων,  οἱ  ὁποίοι  γιά  πρώτη  φορά  ἐγίνοντο  μέλη  τῆς  Ἐκκλησίας  καί  παρηκολούθουν  τήν  Θεία  λειτουργία  τῶν  πιστῶν  καί  κοινωνοῦσαν  στό  τέλος  τό  Σῶμα  καί  τό  Αἷμα  τοῦ  Σωτῆρος.  Γιαὐτό  μέ  τόν  ὕμνο  αὐτό  ἐξέφραζον  τήν  χαράν  των,  διότι  εὑρῆκαν  τήν ἀληθινήν  καί  σώζουσαν  πίστιν.  

Κάποιος  χριστιανός  πῆγε  στόν  πανηγυρίζοντα  ἱερό  ναό  τοῦ  Ἁγ.  Νικολάου  νά  ἐκκλησιασθῇ.  Ἦταν  πολύς  ὁ  κόσμος  καί  προχώρησε  μπροστά -  μπροστά  στόν  σολέα.  Μετά  τό  κήρυγμα,  ἀκολούθησε  ἡ  Θεία  Κοινωνία.  Οἱ  χριστιανοί  ἄρχισαν  νά  κοινωνοῦν  καί  ὑπῆρχε  πολύς  συνωστισμός  καί  μεγάλη  ἀταξία.  Σέ  κάποια  στιγμή  χύθηκε  ἀπό  τό  Ἅγιο  Ποτήριο  ἡ  Θεία  Κοινωνία  στό  δάπεδο.  Ὁ  ἱερεύς  σταμάτησε  τήν  Θεία  μετάληψη.

 Ὁ  χριστιανός  εἶδε  στό  σημεῖο  πού  ἔπεσε  ἡ  Θεία  κοινωνία,  μία  λευκή  φλόγα  νά  ἀναπηδᾶ.  Ὁ  ἱερεύς  ἀκούμπησε  τό  Ἅγιο  Ποτήριο  στήν  Ἁγία  Τράπεζα  καί  βγῆκε  ἔξω,  γονάτισε  καί  ἄρχισε  νά  ρουφάῃ  τήν  φλόγα.  Μετά  ἔρριξε  λίγο  οἰνόπνευμα  καί  μέ  ἕνα  σπίρτο  ἔβαλε  φωτιά  στό  σημεῖο.  Ἡ  φλόγα  αὐτή  ἦταν  διαφορετικοῦ  χρώματος  ἀπό  τήν  προηγούμενη. 

  Ὁ  χριστιανός  συγκλονίστηκε.  Μέρα  καί  νύκτα  βασανιζόταν  μέ  αὐτό  πού  εἶδαν  τά  μάτια  του.  Μέσα  του  ἔγινε  σεισμός  καί  ἀποφάσισε  νά  ἐξομολογηθῇ.  Ποτέ  δέν  εἶχε  πλησιάσει  στό  πετραχήλι  τοῦ  Πνευματικοῦ.  Σαράντα  χρόνια  εἶχε  νά  κοινωνήσῃ.

 Καί  ὅμως  ὑπάρχουν  χριστιανοί,  πού  ἀρνοῦνται  νά  πιστέψουν  στό  θαῦμα  τῆς  Θείας  μεταβολῆς  καί  μᾶς  ὁμιλοῦν  γιά  μετάδοση  ἀσθενειῶν,  ἐπειδή  ὅλοι  κοινωνοῦν  ἀπό  τήν  ἴδια  λαβίδα.  Ὄχι  μόνο  δέν  μεταδίδονται  ἀσθένειες  ἀλλά  τό  Σῶμα  τοῦ  Χριστοῦ  ἀποκαθιστᾶ  τήν  ὑγεία  μας,  ἐξαφανίζει  ὄγκους,  θεραπεύει  καρκίνους,  ἀποδειώκει  δαιμόνια.

 Ὁ  μακαριστός  Δημήτριος  Παναγόπουλος,  λαϊκός  ἱεροκήρυξ,  ἐκήρυττε  στό  Νοσοκομεῖο  «Σωτηρία».  Τό  Νοσοκομεῖο  αὐτό,  τήν  ἐποχήν  ἐκείνην  φιλοξενοῦσε  φυματικούς,  καί  δύσκολα  κανείς  τό  ἐπισκεπτόταν  ἀπό  τόν  φόβον  τῆς  μεταδόσεως  τῆς  φυματιώσεως.  Στό  «Σωτηρία»  πήγαινε  καί  ἐξομολογοῦσε  καί  κοινωνοῦσε  τούς  φυματικούς  ὁ  π.  Δημήτριος  Παπαντώνης.

Μιά  μέρα,  ἕνας  γιατρός  πού  παρακολουθοῦσε  προβληματισμένος  τίς  ὁμιλίες,  πλησίασε  στο  τέλος  τόν  ἱεροκήρυκα  καί  τοῦ  λέγει:  «κ.  Παναγόπουλε,  εἶναι  ἀδύνατο  ὁ  ἱερέας  νά  καταλύῃ  τό  περιεχόμενο  τοῦ  Ἁγίου  Ποτηρίου.  Κοινωνοῦν  τόσοι  ἀσθενεῖς  ἀπ’  αὐτό,  καί,  ὅπως  εἶναι  γνωστό,  τό  μικρόβιο  τῆς  φυματιώσεως  μεταδίδεται  μέ  τό  σάλιο.  Αὐτό  πού  περισεύει  τί  τό  κάνει  ὁ  ἱερέας;  Τό  ρίχνει  στό  χωνευτήρι;  Αὐτό  ὅμως  δέν  εἶναι  μεγάλη  ἁμαρτία;».

Τέτοιο  πρᾶγμα  δέν  γίνεται  τοῦ  λέγει  ὁ  ἱεροκήρυκας.  Ὁ  Χριστός  δέν  μολύνεται  ἀπό  μικρόβια.  Καί  ἀπό  τά  Ἄχραντα  Μυστήρια  δέν  ὑπάρχει  κανένας  κίνδυνος  μολύνσεως.

Ὁ  γιατρός  ὅμως  δέν  μποροῦσε  νά  τό  πιστέψῃ.  Τότε  τοῦ  ζήτησε  ὁ  ἱεροκήρυκας  νά  παρακολουθήσῃ  τήν  ἑπόμενη  Λειτουργία,  καί  στό  τέλος  νά  σταθῇ  κάπου,  ὥστε  νά  βλέπῃ  τίς  κινήσεις  τοῦ  ἱερέως  τήν  ὥρα  τῆς  καταλύσεως.

Ἔτσι  καί  ἔγινε.  Ὁ  γιατρός  εἶδε  μέ  τά  μάτια  του  τόν  λειτουργό  νά  καταλύῃ  τό  περιεχόμενο  τοῦ  Ἁγίου  Ποτηρίου,  φροντίζοντας  νά  μήν  μείνῃ  ἴχνος  ἀπό  τό  Σῶμα  καί  τό  Αἷμα  τοῦ  Χριστοῦ.

Ἀπό  τότε  ὁ  γιατρός,  ὄχι  μόνο  πίστευσε,  ἀλλά  καί  ἐκκλησιαζόταν  τακτικότατα  καί  κοινωνοῦσε μαζί  μέ  τούς  ἀσθενεῖς.

 

 Ἐνῶ  ψάλλεται  τό  «εἴδομεν  τό  φῶς ...»  ὁ  λειτουργός  εἰσέρχεται  στό  Ἅγιο  Βῆμα  καί  ἐναποθέτει  τό  Ἅγιο  Ποτήριο  ἐπί  τῆς  Ἁγ.  Τραπέζης  καί  θυμιᾶ  «τρίς»  λέγων:  «Ὑψώθητι  ἐπί  τούς  οὐρανούς  ὁ  Θεός  καί  ἐπί  πᾶσαν  τήν  γῆν  ἡ  δόξα  σου»  (Ψαλμ.νστ,12). 

  Νά  ἐπανέλθῃς  Θεέ  μου  καί  νά  ἐπιστρέψῃς  στό  θρόνο  τῆς  δόξης  σου,  ἀπ’ ὅπου  καί  κατῆλθες  γιά  τή  σωτηρία  μας.  Ὅπως  ἡ  δόξα  σου  ἁπλώνεται  στούς  Οὐρανούς,  ἔτσι  νά  βασιλεύσῃ  καί  σ’ ὁλόκληρη  τή  γῆ,  πάνω  στούς  ἀνθρώπους.

  Οἱ  προφητικοί  αὐτοί  λόγοι  τοῦ  Δαβίδ  ἀναφέρονται  στό  γεγονός  τῆς  Ἀναλήψεως  τοῦ  Χριστοῦ  καί  προλέγουν  ὅτι  ὁ  Κύριος  μετά  τήν  Ἀνάστσιν  καί  Ἀνάληψιν  εἰς  τούς  Οὐρανούς  θά  ἐκάθητο  μέ  δόξα  εἰς  τά  δεξιά  τοῦ  Θεοῦ  Πατρός.  Μέ  τό  κήρυγμα  δέ  τῶν  Ἀποστόλων  τό  Εὐαγγέλιο  θά  διεδίδετο  πανταχοῦ  καί  ἡ  δόξα  τοῦ  Θεανθρώπου  Σωτῆρος  θά  ἐξαπλώνετο  σέ  ὅλη  τή  γῆ. 

  Τό  θυμίαμα  τήν  ὥρα  αὐτή, συμβολίζει  τήν  κάθοδο  τοῦ  Ἁγ.  Πνεύματος  κατά  τήν  ἡμέρα  τῆς  Πεντηκοστῆς  στούς  μαθητάς  καί  Ἀποστόλους  του.

  Τελειώνοντας  ὁ  ψάλτης  τόν  ὕμνον:  «εἴδομεν  τό  φῶς ...»  ὁ  ἱερεύς  λαμβάνει  εἰς  τήν  ἀριστεράν  χεῖραν  αὐτοῦ  τό  Ἅγ.  Δισκάριο  ἐπάνω  στό  ὁποῖο  ἔχουν  τοποθετηθῆ  τά  καλύματα  καί  ὁ  ἀστερίσκος  καί  στήν  δεξιάν  αὐτοῦ  τό  Ἅγ.  Ποτήριο  καί  βλέπων  πρός  ἀνατολάς  λέγει:  «Εὐλογητός  ὁ  Θεός  ἡμῶν»  καί  στρεφόμενος  πρός  τόν  λαό  δείχνει  στούς  πιστούς  τό  Ἅγ.  Ποτήριο  καί  συμπληρώνει  τήν  δοξολογίαν:  «πάντοτε  νῦν  καί  ἀεί  καί  εἰς  τούς  αἰῶνας  τῶν  αἰώνων».

Δηλ.  ἄς  εἶναι  δοξασμένος  ὁ  Κύριος  ὁ  ὁποῖος  ηὑδόκησεν  γιά  νά  τελέσωμε  τή  Θεία  Λειτουργία,  πάντοτε  νῦν  καί  ἀεί  καί  εἰς  τούς  αἰῶνας  τῶν  αἰώνων.

  Ἀφορμή  αὐτῆς  τῆς  δοξολογίας  κατά  τή  στιγμή  αὐτή  εἶναι  κυρίως  ἡ  ὑψίστη  πνευματική  δωρεά,  τῆς  ὁποίας  ἔγιναν  κοινωνοί  καί  ὁ  ἱερεύς  καί  οἱ  πιστοί,  δηλ.  ἡ  Θεία  Εὐχαριστία.  Γιαὐτό  καί  δείχνει  ὀ  ἱερεύς  στούς  πιστούς  τό  Ἅγιο  Ποτήριο.

  Καί  οἱ  ψάλται  ἐπιλέγουν  τό  «Ἀμήν»,  δηλ.  καί  ὁ  λαός  ἐπιβεβαιώνει  ὅτι  τό  ὄνομα  τοῦ  Θεοῦ  ἄς  εἶναι  εὐλογημένο  εἰς  πάντας  τούς  αἰῶνας.  Καί  ἔτσι  ἐπισφραγίζεται    ἡ  ὅλη  ἀκολουθία  τῆς  Θείας  Λειτουργίας  καί  τό  πρῶτο  μέρος  τῆς  Θείας  Κοινωνίας. 

  Ἡ  Θεία  Λειτουργία  ἀρχίζει  μέ  μία  δοξολογία  τοῦ  Τριαδικοῦ  Θεοῦ  «Εὐλογημένη  ἡ  Βασιλεία  τοῦ  Πατρός  καί  τοῦ  Υἱοῦ  καί  τοῦ  Ἁγίου  Πνεύματος»  καί  τελειώνει  πάλι  μέ  μία  δοξολογία,  «Εὐλογητός  ὁ  Θεός  ἡμῶν  πάντοτε  νῦν  καί  ἀεί  καί  εἰς  τούς  αἰῶνας  τῶν  αἰώνων». 

  Καί  ἀκολουθεῖ  στήν  συνέχεια  μία  εὐχαριστία  διά  τήν  μεγάλην  δωρεάν  πού  ἀξιωθήκαμε.

   Ὁ  ἱερεύς  ἐπανέρχεται  ἔμπροσθεν  τῆς  Ἁγίας  Τραπέζης  καί  περιτυλίσσει  τό  Ἱερό  Ἀντιμήνσιο  ἐπί  τοῦ  ὁποίου  ἔγινε  ἡ  Θεία  Λειτουργία  εἰς  ἔνδειξιν  ὅτι  ἐπερατώθη  αὕτη  καί  τοποθετεῖ  ἐπί  τοῦ  ἀντιμηνσίου  τό  ἱερό  Εὐαγγέλιο  ἀφοῦ  προηγουμένως  κάμει  τό  σημεῖον  τοῦ  σταυροῦ  ἐπ’ αὐτοῦ.

  Δέν  ἦταν  μικρό  τό  δῶρο  πού  ἐλάβαμε  ἀπό  τά  χέρια  τοῦ  Κυρίου.  Μᾶς  ἀξίωσε  τῆς  μεγίστης  τιμῆς  νά  τόν  κοινωνήσωμε,  νά  τόν  λάβωμε  ἐντός  μας.  Μᾶς  ἐχάρισε  διά  τῆς  Θείας  Κοινωνίας  τήν  ἄφεσιν  τῶν  ἁμαρτιῶν  μας.  Μᾶς  ἔδωκε  τήν  ἐγγύησιν  διά  τήν  κληρονομίαν  τῶν  αἰωνίων  ἀγαθῶν.  Μᾶς  ἔκανε  Χριστοφόρους  καί  Θεοφόρους.  Γιά  ὅλα  αὐτά  λοιπόν,  ἐμεῖς  ἔχομε  χρέος  καί  καθῆκον  νά  τόν  εὐχαριστήσωμε  μέ  ὅλη  μας  τήν  καρδιά. 

Γιαὐτό  ἀκοῦμε  στή  συνέχεια  τόν  λειτουργό  νά  μᾶς  φωνάζῃ  «Ὀρθοί»  δηλ.  σηκωθῆτε  ὄρθιοι  ὅσοι  κάθεσθε.  Καί  ἐσυνηθίζετο  οἱ  πιστοί  μετά  τήν  Θεία  Κοινωνία  νά  κάθωνται  καί  νά  περιμένουν  μέ  ἡσυχία  καί  ὑπομονή,  μέχρις  ὅτου  τελειώσει  ἡ  μετάληψις  ὅλων  τῶν  πιστῶν,  γιά  νά  εὐχαριστήσουν  ὄλοι  μαζί  ἀπό  κοινοῦ  τόν  Κύριον  ἐπί  τῇ  μεταλήψει  τῶν  φρικτῶν  μυστηρίων  καί  λάβουν  καί  τήν  τελευταῖα  εὐλογία  παρά  τοῦ  ἱερέως  καί  ἔτσι  νά  ἀπέλθουν  ἐκ  τοῦ  ναοῦ  ὅλοι  μαζί.

                     Συνεχίζεται ………….                                                      π. Μ.Κ

Ἀρτοκλασία Πανηγύρεως

 

Α Ρ Τ Ο Κ Λ Α Σ Ι Α    Π Α Ν Η Γ Υ Ρ Ε Ω Σ

ΙΕΡΟΥ  ΝΑΟΥ  ΑΓΙΟΥ  ΝΙΚΟΛΑΟΥ 

              Τήν   ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑ   τῆς  Πανηγύρεως   τοῦ   Ἱεροῦ   Ναοῦ   μας   (5 + 6  Δεκεμβρίου 2021)  θά  τήν  παραγγείλωμε  καί  φέτος  ὡς  Ἱερός  Ναός.  Οἱ  ἐπιθυμοῦντες  νά  συμμετάσχουν,  μαζί  μέ  τήν  συμβολική  τιμή  τῶν  20 €,  παρακαλοῦνται  νά  μᾶς  δώσουν  καί  ὀνόματα  ὑπέρ  ὑγείας,  τά  ὁποία  θά  διαβαστοῦν   κατά  τόν  Ἐσπερινό,  τήν  ΑΓΡΥΠΝΙΑ  καί  τήν  Θεία  Λειτουργία. 

        Οἱ  δηλώσαντες  συμμετοχή  θά  λάβουν  ἕνα  ἄρτο,  ὡς  εὐλογία,  διά  τό  σπίτι  τους  καί  οἱ  ὑπόλοιποι  θά  κοποῦν  καί  θά  μοιραστοῦν  εἰς  τούς  προσκυνητάς  τῆς  Πανηγύρεώς  μας.

     Ἡ  δήλωσις  συμμετοχῆς  παρακαλοῦμε  νά  γίνῃ τό  συντομώτερο  δυνατόν  διά  νά  μπορέσωμε  νά  δώσωμε  τήν  παραγγελία μας.

       Σᾶς  εὐχαριστοῦμε  γιά  τήν  συμμετοχή  καί  τήν  κατανόησιν  σας.