Περί Θείας Εὐχαριστίας (1ον)

 

ΠΕΡΙ  ΘΕΙΑΣ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ  (1^ον)

Τί  εἶναι  ἡ  Θεία  Εὐχαριστία;  Εἶναι  τό  Θεοσύστατο  Μυστήριο  τό  ὁποῖο  συνεχίζει  τήν  σταυρική  θυσία  τοῦ  Κυρίου  καί  παρέχει  στούς  πιστούς  τά  ἀγαθά  πού  ἀπορρέουν  ἀπ’ αὐτή  τή  Θυσία.  Εἶναι  τό  ὑπερφυέστατο  ἐκεῖνο  μυστήριο  κατά  τό  ὁποῖο  ὁ  ἄρτος  καί  ὁ  οἶνος,  μεταβάλλονται  σέ  Σῶμα  καί  Αἷμα  Χριστοῦ  καί  ὑπό  τήν  ἐξωτερική  μορφή  τοῦ  ἄρτου  καί  τοῦ  οἴνου  εἶναι  πραγματικῶς  καί  οὐσιωδῶς,  ὁ  ἴδιος  ὁ  Χριστός.

Ἰδρυτής  τοῦ  ὑπερφυοῦς  αὐτοῦ  Μυστηρίου  τῆς  Θ.  Εὐχαριστίας  εἶναι  ὁ  ἴδιος  ὁ  Κύριος  ὁ  ὁποῖος  ἀπό  ὑπερβάλουσαν  ἀγάπην  πρός  τόν  ἄνθρωπον,  θέλησε  νά  τόν  ἐνώσῃ  μαζί  του,  καί  νά  τόν  κάνῃ  κληρονόμον  τῆς  Βασιλείας  του,  γιαὐτό  καί  συνέστησε  τό  Μυστήριο  τοῦτο.

Ὁ  Χριστός  ἔρχεται  στά  Ἱεροσόλυμα  μέ  τούς  μαθητάς  του  γιά  νά  ἑορτάσει  τό   Πάσχα.  (Πάσχα  ἑόρταζον  οἱ  Ἐβραίοι  τήν  σωτήριον  διάβασίν  των  ἀπό  τήν  Ἐρυθρά  θάλασσα).  Καί  ὅπως  μᾶς  πληροφορεῖ  ὁ  Εὐαγγ.  Ματθαῖος,  κατέλυσαν  σέ  ἕνα  ἀνώγαιον  καί  «ἐσθιόντων  αὐτῶν  λαβών  ὁ  Ἰησοῦς  τόν  ἄρτον  καί  εὐχαριστήσας,  ἔκλασε  καί  ἐδίδου  τοῖς  μαθηταῖς  καί  εἶπε.  Λάβετε,  φάγετε,  τοῦτο  ἐστι  τό  σῶμά  μου.  Καί  λαβών  τό  ποτήριον  καί  εὐχαριστήσας  ἔδωκεν  αὐτοῖς  λέγων.  Πίετε  ἐξ  αὐτοῦ  πάντε.  Τοῦτο  γάρ  ἐστι  τό  αἷμά  μου  τό  τῆς  Καινῆς  Διαθήκης  τό  περί  πολλῶν  ἐκχυνόμενον  εἰς  ἄφεσιν  ἁμαρτιῶν».  (Ματθ. κστ, 26 – 28). 

Ἐνῶ  δηλ.  ἔτρωγαν,  ὁ  Ἰησοῦς  πῆρε  στά  χέρια  του  τόν  ἄρτον  καί  ἀφοῦ  εὐχαρίστησε  τόν  Θεό  Πατέρα,  τόν  ἔκοψε  σέ  κομμάτια  καί  ἔδωκε  στούς  μαθητάς  του  λέγων.  Πᾶρτε  καί  φᾶτε.  Δέν  εἶναι  αὐτός  ὁ  συνήθης  ἄρτος,  ἀλλά  εἶναι  τό  ἴδιο  τό  Σῶμά  μου.  Στήν  συνέχεια  παίρνει  τό  ποτήρι  μέ  τό  κρασί,  εὐχαρίστησε  καί  πάλι  καί  ἔδωκε  στούς  μαθητάς  του  λέγων.  Πιῆτε  ἀπό  αὐτό  ὅλοι.  Δέν  εἶναι  τό  συνηθισμένο  κρασί,  ἀλλά  τό  Αἷμά  μου,  διά  τοῦ  ὁποίου  ἐπικυρώνεται  ἡ  καινούρια  διαθήκη  πού  συνῆψα  μαζί  σας  καί  τό  ὁποῖον  Αἷμά  μου  χύνεται  γιά  τήν  σωτηρία  πολλῶν.

Ἀκριβεστάτη  περιγραφή  τῆς  παραδόσεως τοῦ  μυστηρίου,  μᾶς  κάνει  ὁ  Ἀπ.  Παῦλος,  στήν  Α΄ πρός  Κορινθίους  Ἐπιστολή  του.  Καί  ἔχει  ἰδιαιτέραν  σημασίαν  ἡ  μαρτυρία  τοῦ  Ἀπ.  Παύλου  διότι  ἡ  Ἐπιστολή  αὐτή  εἶναι  ἀπό  τά  ἀρχαιότερα  γραπτά  μνημεῖα  τῆς  Καινῆς  Διαθήκης.  Γράφει  λοιπόν  ὁ  Ἀπ.  Παῦλος:  «Ἐγώ  παρέλαβον  ἀπό  τοῦ  Κυρίου,  ὅ  καί  παρέδωκα  ὑμῖν,  ὅτι  ὁ  Κύριος  Ἰησοῦς  ἐν  τῇ  νυκτί  ᾖ  παρεδίδοτο,  ἔλαβεν  ἄρτον  καί  εὐχαριστήσας  ἔκλασε  καί  εἶπε.  Λάβετε  φάγετε,  τοῦτο  μού  ἐστι  τό  Σῶμα  τό  ὑπέρ  ὑμῶν  κλώμενον.  Τοῦτο  ποιεῖτε  εἰς  τήν  ἑμήν  ἀνάμνησιν.  Ὡσαύτως  καί  τό  ποτήριον  μετά  τό  δειπνῆσαι  λέγων.  Τοῦτο  τό  ποτήριον  ἡ  καινή  διαθήκη  ἐστίν  ἐν  τῷ  ἐμῷ  αἵματι.  Τοῦτο  ποιεῖτε,  ὁσάκις  ἄν  πίνητε,  εἰς  τήν  ἑμήν  ἀνάμνησιν»  (A΄ Κορινθ. ια, 23 – 25).

Σύμφωνα  λοιπόν  μέ  τούς  Εὐαγγελιστάς  καί  τόν  Ἀπ.  Παῦλο,  ὁ  ἴδιος  ὁ  Χριστός  παρέδωκε  τό  μυστήριο  τῆς  Θ.  Εὐχαριστίας  στούς  μαθητάς  του,  τήν  Μεγ.  Πέμπτη  τό  βράδυ  στήν  πόλη  τῶν  Ἱεροσολύμων  καἰ  μέ  τήν  ρητήν  ἐντολήν  νά  τό  ἐπαναλαμβάνουν  καί  αὐτοί  συνεχῶς,  γιά  νά  ἐνθυμοῦνται  Αὐτον  καί  τήν  θυσία  Του.

Τί  γίνεται  στό  μυστήριο  τῆς  Θείας  Εὐχαριστίας;  Γίνεται  μία  πραγματική  ἀναπαράσταση  τῆς  σταυρικῆς  θυσίας  τοῦ  Κυρίου,  τήν  ὁποία  προσέφερε  ἐπί  τοῦ  σταυροῦ,  γιά  τήν  σωτηρία  μας. Ἡ  θυσία  ἐκείνη  προσφέρθηκε  μία  φορά,  ἐπαναλαμβάνεται  ὅμως  καί  συνεχίζεται  στό  μυστήριο  τῆς  Θ.  Εὐχαριστίας  ἀναιμάκτως,  καί  προσφέρεται  στόν  Θεό  μέ  τήν  πίστη  ὅτι,  συνεχίζει  νά  μεταδίδει  στούς  πιστούς  τά  ἀγαθἀ  πού  ἀπορρέουν  ἐκ  τοῦ  Σταυροῦ.  Τοῦτο  τό  μαρτυρεῖ  ἡ  Ἁγ.  Γραφή  ἀλλά  καί  οἱ  Πατέρες  τῆς  Ἐκκλησίας  μας.

Λέγει  ἡ  Ἁγ.  Γραφή:  «Λάβετε,  φάγετε,  τοῦτο  ἐστι  τό  σῶμά  μου  τό  ὑπέρ  ὑμῶν  κλώμενον,  καί  πίετε  ἐξ  αὐτοῦ  πάντες,  τοῦτο  ἐστι  τό  αἷμά  μου,  τό  ὑπέρ  ὑμῶν  ἐκχυνόμενον».  Τά  δύο  ρήματα  «κλώμενον»  καί  «ἐκχυνόμενον»  δηλώνουν  πράξη  πού  ἐπαναλαμβάνεται.  Σέ  κάθε  λοιπόν  Θεία  Εὐχαριστία,  γίνεται  πραγματική  ἀναπαράσταση  τῆς  ἐπί  τοῦ  Σταυροῦ  προσφερομένης  θυσίας  τοῦ  Κυρίου.

Ὁ  Ἅγ.  Κύριλλος  Ἱεροσολύμων  λέγει:  «Χριστόν  ἐσφαγμένον  ὑπέρ  τῶν  ἡμετέρων,  ἁμαρτημάτων  προσφέρομεν».

Ὁ  Ἅγ.  Γρηγόριος  ὁ  Ναζιανζηνός  λέγει:  «Ὁ  λειτουργός,  λόγῳ  καθέλκει  τόν  Λόγον  καί  ἀναιμάκτῳ  τομῇ  σῶμα  καί  αἷμα  τέμνει  δεσποτικόν,  φωνήν  ἔχων  τό  ξῖφος».  Δηλ.  ὁ  λειτουργός  μέ  τόν  λόγον  πού  ἀπευθύνει  πρός  τόν  Θεόν,  καταβιβάζει  τόν  Υἱόν  τοῦ  Θεοῦ  καί  μέ  τήν  ἀναίμακτον  τομήν,  τέμνει  καί  διαχωρίζει  τό  δεσποτικό  σῶμα  χρησιμοποιῶντας  σάν  ξῖφος  τήν  φωνήν. 

Καί  ὁ  Ἅγ.  Ἰωάννης  ὁ  Χρυσόστομος  λέγει:  «Ὅταν  ἴδῃς  χριστιανέ,  τόν  Κύριον  θυσιασμένον  καί  κείμενον  ἐπάνω  στήν  Ἁγ.  Τράπεζα,  καί  τόν  ἱερέα  νά  στέκεται  ἐπάνω  ἀπό  τό  θῦμα  καί  μετά  θερμότητος  νά  προσεύχεται  γιά  ὅλους  τούς  πιστούς,  νά  ἀξιωθοῦν  νά  βάψουν  τίς  καρδιές  των  εἰς  τό  Ἅγιο  Αἷμά  του,  τότε  πρέπει  νά  ἔχεις  μετατεθῆ  εἰς  τούς  Οὐρανούς».

Ἐξ  αὐτῶν  τῶν  ὁλίγων,  συνάγεται  ὅτι,  ἡ  Θεία  Εὐχαριστία  εἶναι  θυσία  ἡ  ὁποία  προσφέρεται  ἀναιμάκτως  σέ  κάθε  Θεία  Λειτουργία.

Συνεχίζεται ....                                                                                               π. Μ.Κ.

Μύνημα Ἱ. Συνόδου (ἑορτή Εὐαγγελισμοῦ)

 

ΙΕΡΑ  ΣΥΝΟΔΟΣ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΤΗΣ  ΕΛΛΑΔΟ 

ΜΥΝΗΜΑ

«Ἐπί  τῇ  ἑορτῇ  τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καί τῇ συμπληρώσει διακοσίων ἐτῶν ἀπό τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τῆς 25^ης  Μαρτίου 1821».

«Ἐπί  σοί  ἠλπίσαν οἱ πατέρες ἡμῶν, ἤλπισαν, καί  ἐῤῥύσω  αὐτούς.  Πρός  σέ  ἐκέκραξαν καί ἐσώθησαν,  καί  ἐπί  σοί  ἤλπισαν καί οὐ  κατησχύνθησαν» (Ψαλμ. 21^ος).

    Τέκνα  ἐν  Κυρίῳ  ἀγαπητά

«Σήμερον  τῆς  σωτηρίας  ἡμῶν  τό  κεφάλαιον  καί  τοῦ  ἀπ’ αἰῶνος  μυστηρίου  ἡ  φανέρωσις».  Ἡ  Ὀρθόδοξος  Ἐκκλησία  ἑορτάζει  τόν  Εὐαγγελισμό  τῆς  Θεοιτόκου  καί  ὁ  Ἑλληνισμός  σύμπας,  ἐντός  καί  ἐκτός  Ἐλλάδος,  τιμᾶ  τήν  Ἐπέτειο  τῶν  200  ἐτῶν  ἀπό  τήν  ἔναρξη  τῆς  Μεγάλης  Ἑλληνικῆς  Ἐπαναστάσεως  τοῦ  1821.

Παρά  τίς  δύσκολες  συνθῆκες  καί  τούς  ὑγειονομικούς  περιορισμούς,  καλούμαστε  ὅλοι  οἱ  Ἕλληνες  ἑνωμένοι νά  προσευχη-θοῦμε  στήν  Κυρία   Θεοτόκο,  Ὑπέρμαχο  Στρατηγό  τοῦ  Γένους  μας,  νά  τήν  εὐχαριστήσουμε  γιά  τό  γεγονός  τῆς  σωτηρίας,  τήν  ὁποίαν  δι’ Αὐτῆς  μᾶς  χαρίζει  ὁ  Κύριός  μας  Ἰησοῦς  Χριστὀς,  καθώς  καί  γιά  τήν  ἐλευθερία  τῆς  Πατρίδος  μας  καί  τήν  εὐόδωση  τοῦ  ἐθνικοῦ  Ἀγῶνος.  Ταυτόχρονα  καλούμαστε νά  Τήν  παρακαλέσωμε,  ὥστε  νά  πρεσβεύει  στόν  Υἱόν  Της,  προκειμένου  γρήγορα  ν’  ἀπαλλαγοῦμε  ἀπό  τά  δεινά  τῆς  πανδημίας,  ἡ  ὁποία  ταλαιπωρεῖ  ὅλη  τήν  ἀνθρωπότητα.

Σήμερα  εἶναι  ἡμέρα  Μνήμης,  Τιμῆς  καί  Ἐλπίδος.  Μνήμης  Ἁγίων,  Νεομαρτύρων,  Ἐθνομαρτύρων,  Ἡρώων,  Ἀγωνιστῶν,  Διδασκάλων  τοῦ  Γενους,  κληρικῶν  καί  λαϊκῶν,  ἀνθρῶν  καί  γυναικῶν  πού  ἐδωσαν  τά  πάντα  γιά  τήν  Πατρίδα.

Θυμόμαστε  ἐκείνους  πού  προετοίμασαν  τό  ἔδαφος.  Ἐκείνους  πού  διαφύλαξαν  τήν  πίστη,  τήν  γλῶσσα  καί  τήν  ἐθνική  συνείδηδη.  Ἐκείνους  πού  καλλιέργησαν  τό  ἀγωνιστικό  ἦθος.  Ἐκείνους  πού  διατήρησαν  τήν  ἄσβεστη  φλόγα  τῆς  ἐλπίδας.  Θυμόμαστε  τά  λόγια  τοῦ  Ἁγίου  καί  Ἐθναποστόλου  Κοσμᾶ  τοῦ  Αἰτωλοῦ,  ὁ  ὁποῖος  δίδασκε  ὅτι  θά  ἔλθει  τό  ποθούμενον  (ἡ  ἀπελευθέρωση),  ἀρκεῖ  νά  κρατήσουμε  τήν  Χριστιανική  Πίστη  μας  καί τήν Ἑλληνική  γλῶσσα  καί  παιδεία.

Τιμοῦμε  τοιύς  Ἀγωνιστές  τῶν  προεπαναστατικῶν  κινημάτων. Τούς  ἄνδρες  καί  τίς  γυναῖκες  πού  ἔπεσαν  στούς ἀγῶνες  τῶν  400  ἐτῶν  γιά  τήν  Νότιο  Ἑλλάδα,  ἀλλά  καί  τῶν  500  ἐτῶν  γιά  τήν  Βόρειο  Ἑλλάδα.  Τιμοῦμε  τήν  σεμνότητα  καί  τήν  μαχητικότητα  τῶν  μελῶν  τῆς  Φιλικῆς  Ἑταιρείας,  οἱ  ὁποίοι  ξεκίνησαν  τό  τόλμημά  τους  ἀνήμερα  τοῦ  Σταυροῦ  στίς  14 Σεπτεμβρίου  1814  καί  ὀργάνωσαν  τήν  Ἐθνεγερσία  μέ  μυστικότητα  καί  εὐφυῖα,  παρά  τό  ἀρνητικό  διεθνές  περιβάλλον.  Τιμοῦμε  τά  θύματα  τῶν  Ὁλοκαυτωμάτων  καί  τῶν  σφαγῶν  στήν  Νάουσα,  στήν  Χίο,  Στήν  Κύπρο,  στίς  Κυδωνίες,  στό  Μεσολόγγι  καί  ἁπανταχοῦ  τοῦ  Ἑλληνισμοῦ.

Ἐλπίζουμε  καί  ὁραματιζόμαστε.  Ἐλπίζουμε  νά  παραμείνει  ἡ  Ἑλλάδα  ἐλεύθερη  ἀπό  κάθε  καταπίεση  καί  ἀπειλή,  στηριζόμενη  στήν  Ἁγία  Πίστη  τοῦ  Χριστοῦ  καί  στίς  δημοκρατικές  ἀρχές  καί  ἀξίες.  Ἐπιθυμοῦμε  τήν  εἰρηνική  συμβίωση  μέ  ὅλους  τούς  λαούς  τῆς  γῆς,   ἀλλά  δέν  εἴμαστε  διατεθειμένοι  νά  ἀπεμπολήσουμε  τά  ἐθνικά  μας  δίκαια.  Ὅσα  ἀποκτήθηκαν  μέ  αἷμα  ἀπό  τούς  προγόνους  μας  ὀφείλουμε  νά  τά  διαφυλάξουμε,  ὥστε  νά  παραδώσουμε  στίς  νεώτερες  γενιές  τήν  Ἑλλάδα  ἀσφαλῆ  καί  ἱκανή  να  ἀναδείξει  τήν  πλούσια  καί  ζῶσα   πολιτιστική  κληρονομιά  της.

Καλούμαστε,  λοιπόν,  νά  πορευθοῦμε  μέ  τήν  ἐλπίδα  τοῦ  μἐλλοντος,  ἔχοντας  τήν  συνείδηδη  ὅτι  τό  μέλλον  εἶναι  αὐτό  πού  δίνει  οὐσιαστικό  νόημα  σέ  ὅσα  προηγήθηκαν.  Ἕνα  μέλλον  πού  ἀποκαλύπτει  τήν  παρουσία  τοῦ  Θεοῦ  στή  ζωή  μας.  Οἱ  πρόγονοί  μας,  τό  1821,  δέν  θά  εἶχαν  ἐπιτύχει  σέ  κανέναν  ἀγῶνα  τους  χωρίς  πίστη  σ’ αὐτήν  τήν  ζωντανή  παρουσία  τοῦ  ὄντως  Ζῶντος  Θεοῦ.

Ἡ  ἡμέρα  τοῦ  Εὐαγγελισμοῦ,  ἡ  ὁποία  τόσα  πολλά  σηματοδοτεῖ  γιά  τό  λαμπρό  μέλλον  τῆς  πορείας  τοῦ  ἀνθρώπου  στά  ἔσχατα,  εἶχε  ἐπιλεγεῖ  ἀπό  τήν  Φιλική  Ἑταιρεία,  ἤδη  ἀπό  τόν  Ὀκτώβριο  τοῦ  1820,  γιά  τήν  ἐξέγερση  στήν  Πελοπόννησο  καί  σέ  ἄλλα  μέρη  τοῦ  Ἑλληνισμοῦ.  Τό  βεβαιώνουν  πολλοί  πρωταγωνιστές  στά  κείμενά  τους,  μέ  πιό  χαρακτηριστική  τήν  ἀναφορά  τοῦ  Θεόδωρου  Κολοκοτρώνη  στήν  «Διήγηση   Συμβάντων  τῆς  Ἑλληνικῆς  Φυλῆς».  Ἐκεῖνοι  πού  προετοίμασαν  τήν  ἐπανάσταση  ἤθελεν  νά  συνδέσουν  τόν  Ἀγῶνα  τους  γιά  τήν  ἐλευθερία  τῆς  Πατρίδος  μέ  τήν  Ὀρθόδοξη  πίστη  καί  ζωή,  τό  πρόσωπο  τῆς  Παναγίας  μέ  τή  σωτηρία  τους.  Καί  στό  τρίτο  ἔτος  τοῦ  ἀγῶνος,  στίς  30 Ἰανουαρίου  1823,  ἡ  Παναγία  τούς  ἔδωσε  τό  μήνυμα  ὅτι  ὁ  ἀγῶνας  θά  εὐοδωθεῖ.  Τότε  ἀκριβρῶς  ἀνευρέθη  μέ  θαυματουργικό  τρόπο  ἡ  εἰκόνα  τοῦ  Εὐαγγελισμοῦ  τῆς  Θεοτόκου  στήν  Τῆνο,  κατόπιν  ὑποδείξεως  τῆς  μοναχῆς  Πελαγίας,  ἤδη  Ἁγίας  τῆς  Ἐκκλησίας  μας.

Τέκνα  τῆς  Ἐκκλησίας  μας  εὐλογημένα,

Ἔχοντας  ὅλα  τά  προαναφερθέντα  στό  νοῦ  μας,  ἄς  ἀτενίσουμε  μέ  αἰσιοδοξία  τό  μέλλον.  Ἡ  25ῃ  Μαρτίου  2021  ἄς  γίνει  ἡ  ἀφερηρία  καί  τό  ἐφαλτήριο  μίας  νέας  πορείας  ὡς  πρός  τήν  σχέση  μας  μέ  τό  Γένος  καί  τήν  Πατρίδα  μας.  Ἄς  προσπαθήσουμε  νά  συνδυάσουμε  τήν  Χριστιανική  μας  Παράδοση  καί  τήν  ἱστορική  μας  συνέχεια  μέ  τίς  ἀνάγκες  τῆς  σύγχρονης  ἐποχῆς.  Καί  ἄς  ξαναδιαβάσουμε  μέ  προσοχή  τή  λαϊκή  σοφία  τοῦ  Στρατηγοῦ  Ἰωάννη  Μακρυγιάννη,  ὁ  ὁποῖος  συνοψίζει  τό  νόημα  τοῦ  Ἀγῶνα  σέ  μιά  σύντομη  συζήτησή του  μέ  τόν  Γάλλο  Ναύαρχο  Δεριγνύ  πρίς  ἀπό  τήν  μάχη  μέ  τόν  Ἰμπραήμ  στούς  Μύλους  τῆς  Ἀργολίδος.

«Ἐκεῖ  ὁπού  ‘φκιανα  τίς  θέσεις  εἰς  τούς  Μύλους,  ἦρθε  ὁ  Ντερνύς  νά  μέ  ἰδεῖ».

Μοῦ  λέγει:  «Τί  κάνεις  αὐτοῦ;  Αὐτές  οἱ  θέσεις  εἶναι  ἀδύνατες.  Τί  πόλεμον  θά  κάμετε  μέ  τόν  Μπραΐμη  αὐτοῦ;»

Οῦ  λέγω:  «Εἶναι  ἀδύνατες  οἱ  θέσεις  κι  ἐμεῖς.  Ὅμως  εἶναι  δυνατός  ὁ  Θεός  ὁπού  μᾶς  προστατεύει...».

Εἴμαστε  ἀδύνατοι,  ἀλλά  εἶναι  δυνατός  ὁ  Θεός  μας,  διδάσκει  ὁ  Μακρυγιάννης.  Κι  ἐμεῖς  ἀδύναμοι  νοιώθουμε  καί  εἴμαστε,  ἀλλά  μέ  πίστη  στό  Θεό,  μέ  ἐπίγνωση  τῆς ἱστορίας  μας  καί  μ΄πε  ἐλπίδα  στήν   Ζωή  πού  ἔρχεται  ἀπο  τό  μέλλον  θά  γίνουμε  πιό  δυνατοί  γιά  νά  ἀντιμετωπίσουμε  τίς  δυσκολίες.

Τέκνα  ἐν  Κυρίῳ  ἀγαπητά,

Γιά  μᾶς  τούς  Ὀρθοδόξους,  αὐτός  ὁ  σταθερός  προσανατολισμός  τῆς  ἱστορίας  πρός  τό  μέλλον  εἶναι  πού  μεταμορφώνει  καί  δίδει  πραγματικό  νόημα  στόν  παρόντα  καιρό.  Ἀποτελεῖ  ἀπάντηση  στό  ζήτημα  τοῦ  θανάτου  καί  γι’ αὐτό  ἀποτυθώθηκε  μέ  ἀπαράμιλλη  εὐστοχία  στό  πάντα  ἐπίκαιρο  ἐπαναστατικό  σύνθημα  τῶν  Ἀγωνιστῶν  τοῦ  1821  «Ἐλευθερία  ἤ  θάνατος».  Ἡ  πίστη  ὅτι  ἡ  ἱστορία  πορεύεται  ὄχι  στήν  ἐπιστροφή  της  σέ  ἕνα  τέλειο  παρελθόν,  ἀλλά  σέ  ἕνα  ἐσχατολογικό  μέλλον  τό  ὁποῖον  τήν  ἀναμένει  καί  δέν  δύναται  νά  ἀναιρέσει  τήν  μνήμη  του,  ἦταν  πού  κράτησε  ἀπροσκύνητους  ἐπί  400  χρόνια  τούς  προγόνους  μας  ὑπό  τόν  ὀθωμανικό  ζυγό.

Ἡ  ἀπελευθέρωση  ἀπό  τήν  ὅποια  κοσμική  σκλαβιά  προϋποθέτει  τήν  πίστη  ὅτι  τό  παρελθόν  δέν  μπορεῖ  νά  καθορίζει  τόν  ἄνθρωπο.  Γιά  τήν  ζωή  καί  τήν  πίστη  τῆς  Ἐκκλησίας  μας,  τόν  ἄνθρωπο  μόνο  τό  μέλλον  μπορεῖ  νά  τόν  καθορίζει.  Αὐτό  εἶναι  ἄλλωστε  καί  τό  νόημα  τῆς  Μετανοίας.

Χρόνια  πολλά,  ἐλεύθερα,  ἐν  μετανοίᾳ  καί  χαρᾷ,  ἐπ’ ἐλπίδι  τοῦ  μέλλοντος  αἰῶνος!

+ Ὁ  Ἀθηνῶν  ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ,  Πρόεδρος

+ Ὁ  Μυτιλήνης,  Ἐρεσσοῦ  καί  Πλωμαρίου,  Ἰάκωβος

+ Ὁ  Γουμενίσσης,  Ἀξιουπόλεως  καί  Πολυκάστρου,  Δημήτριος

+ Ὁ  Βεροίας,  Ναούσης  καί  Καμπανίας,  Παντελεήμων

+ Ὁ  Διδυμοτείχου,  Ὀρεστιάδος  καί  Σουφλίου,  Δαμασκηνός

+ Ὁ  Δρυϊνουπόλεως,  Πωγωνιανῆς  καί  Κονίτσης,  Ἀνδρέας

+ Ὁ  Ξάνθης  καί  Περιθεωρίου,  Παντελεήμων

+ Ὁ  Ἄρτης,  Καλλίνικος

+ Ὁ  Ἰλίου,  Ἀχαρνῶν  &  Πετρουπόλεως,  Ἀθηναγόρας

+ Ὁ  Ζακύνθου,  Διονύσιος

+ Ὁ  Κηφισίας,  Ἀμαρουσίου  καί  Ὠρωποῦ,  Κύριλλος

+ Ὁ  Νέας  Ἰωνίας,  Φιλαδελφείας, Ἡρακλείου &  Χαλκιδόνος,  Γαβριήλ

+ Ὁ  Γλυφάδας,  Ἑλληνικοῦ,  Βούλας, Βουλιαγμένης &  Βάρης,  Ἀντώνιος

    Ὁ  Ἀρχιγραμματεύς

+ Ὁ   Ὡρεῶν,  Φιλόθεος