Άγιος Δημήτριος: Το θαύμα της μυρόβλυσης το έτος 1987

Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς προσκυνητές, που γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του Μυροβλύτου.

Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με σαράντα άνθρωποι στον ναό. Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά στην λάρνακα, έψελνε την παράκληση του Αγίου. Μοναδικός κληρικός που παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς διάκονος του ιερού ναού μαζί με την διακόνισσα-σύζυγό του. Ο τότε προϊστάμενος του ναού και νυν μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν. Ξαφνικά, οι γυναίκες που έψελναν την παράκληση άρχισαν να φωνάζουν! Ο διάκονος έτρεξε κοντά τους και αυτές, με ανάμικτα συναισθήματα, του έδειξαν την λάρνακα! Ήταν λουσμένη κυριολεκτικά με ένα ελαιώδους συστάσεως μύρο (λέω μύρο γιατί η ευωδία του ήταν ασύγκριτη).

Θα έλεγε κανείς με σιγουριά, ότι κάποιος άδειασε επάνω της τουλάχιστον δυο «κουβάδες» αρωματικό υγρό (χρησιμοποιώ την λέξη «κουβάδες» για να γίνει κατανοητό ότι η ποσότητα του μύρου που γλυστρούσε στα συμπαγή τοιχώματα της αργυρής λάρνακας με τις ανάγλυφες παραστάσεις, ήταν μεγάλη).

Ο διάκονος για μια στιγμή σάστισε: ο Άγιος μυροβλύζει! Χωρίς να αμφιβάλει καθόλου για το θαύμα, και ευρισκόμενος σε μια κατάσταση χαράς, έκπληξης και ενθουσιασμού, έτρεξε να φέρει βαμβάκι από κάποιο έπιπλο του ιερού βήματος. Επέστεψε τρέχοντας και άρχισε να σκουπίζει με το βαμβάκι το μύρο από τα εξωτερικά τοιχώματα της λάρνακας και να δίνει τμήματα από μυρωμένο αυτό βαμβάκι στους προσκυνητές.

Σκούπιζε και το μύρο δεν τελείωνε, αλλά συνέχισε να αναβλύζει μυστικά, χωρίς να υπάρχει κάποια ορατή πηγή. Χαρακτηριστικά, του έκανε πολύ εντύπωση ένα γεγονός: με ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι σκούπισε το μύρο από μια λεία περιοχή της λάρνακας. Το βαμβάκι σκούπισε καλά όλο το μύρο, όπως όταν σκουπίζουμε ένα τζάμι με ένα στεγνό πανί πιέζοντάς το καλά και αφαιρούμε την υγρασία που μπορεί να υπάρχει επάνω. Μια γυναίκα έσυρε την παλάμη του χεριού της πάνω στο τμήμα της λάρνακας που μόλις είχε σπογγιστεί.

Ο διάκονος, με θαυμασμό, είδε το χέρι της βρεγμένο από το ελαιώδες κιτρινοπράσινο μύρο!!!

Εν τω μεταξύ η ευωδία είχε πλημμυρίσει όλον τον ναό και ξεχείλιζε από τις ανοιχτές πόρτες προς την οδό Αγίου Δημητρίου, προσελκύοντας τους περαστικούς, που έσπευδαν να δουν τι συμβαίνει και από που προέρχεται η ευωδία αυτή. Όλοι κατευθύνονταν προς την λάρνακα με τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου, που ήταν τοποθετημένη όχι στο κιβώριό της (ακόμα δεν είχε κατασκευαστεί) αλλά μπροστά στο τέμπλο του ναού.

Οι ευχάριστες όμως εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί! Οι προσκυνητές διαπίστωσαν ότι όλες οι εικόνες του ναού, οπουδήποτε κι αν βρίσκονταν, σε προσκυνητάρια ή στο τέμπλο, ανέβλυζαν μύρο.

Μάλιστα ο διάκονος είδε προσκυνητές να βγάζουν χαρτομάντηλα και να σκουπίζουν τα τζάμια τα προστατευτικά των εικόνων του τέμπλου και τα χαρτομάντηλα να κιτρινίζουν από το μύρο το οποίο «έτρεχε» και από τις δύο πλευρές του τζαμιού, εσωτερική και εξωτερική. Το μέγεθος του θαύματος ήταν τέτοιο που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση. Δεν καταλαβαίναμε τί ζούσαμε, ήταν κάτι σαν όνειρο μέσα στην ομίχλη, αλλά το ζούσαμε!!! Το ψηλάφιζαν τα χέρια μας, το έβλεπαν τα μάτια μας, το μύριζαν τα αισθητήρια της όσφρησής μας!!! Σε λίγο χρόνο δημιουργήθηκε μια «ουρά» από ανθρώπους που με δάκρυα στα μάτια προσκυνούσαν την λάρνακα του Μυροβλύτη και συνειδητοποιούσαν γιατί του δόθηκε το προσωνύμιο αυτό.

Εν τω μεταξύ έφθασε στον ναό και ο προϊστάμενος ιερεύς με άλλους κληρικούς. Ξεκλείδωσαν τα ανοίγματα της λάρνακας και αποκαλύφθηκαν τα άγια λείψανα του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. Ευωδίαζαν μεν, αλλά ήταν η ευωδία των ιερών λειψάνων. Η ευωδία του μύρου ήταν διαφορετική και χαρακτηριστική.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κυρός Παντελεήμων ο Β΄, ο Χρυσοφάκης, απέδωσε το θαύμα της μυρόβλυσης του Αγίου Δημητρίου στο εξής γεγονός: Εκείνο το βράδυ, στην εορταστική τελετή του Πανεπιστημίου για τα ελευθέρια της Θεσσαλονίκης, ο κεντρικός ομιλητής αγνόησε στην ομιλία του παντελώς τον Άγιο, και δεν αναφέρθηκε καθόλου σ’ αυτόν.

Ο Άγιος Δημήτριος όμως δήλωσε με την μυρόβλυσή του ότι, όπως ποτέ δεν εγκατέλειψε την πόλη του Θεσσαλονίκη έτσι και τώρα είναι πάντοτε παρών και αυτός είναι που την έσωσε και από την σκλαβιά και από τους σεισμούς, αλλά και διαμαρτύρεται όταν οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύονται αχάριστοι και απομακρύνονται από τον Χριστό και τους Αγίους Του.

Είμαι ο τότε διάκονος του ναού, τώρα ιερεύς στην Θεσσαλονίκη και σας γράφω τα γεγονότα όπως τα θυμάμαι. Την ώρα εκείνη ήταν σαν να ζούσα ένα μυστήριο. Δεν μπορώ να περιγράψω τί αισθανόμουν! Χαρά, έκπληξη, συγκίνηση, ενθουσιασμό… δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Πάντως είναι από τα γεγονότα που ενισχύουν την πίστη, που μας γεμίζουν χαρά, ελπίδα και αίσθηση της παρουσίας του Χριστού και των Αγίων. Η πίστη μας είναι «ζωντανή».

π. Χρήστος Κότιος

Εφημέριος ιερού ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου,

Σαράντα Εκκλησιές Θεσσαλονίκης

-----------------------------------------------------------

πηγή: orthmad.gr

                                                              ΑΓΡΥΠΝΙΑ       

            Φέρεται  εἰς  γνῶσιν  τῶν  εὐλαβῶν  καί  φιλακολούθων  χριστιανῶν  ὅτι  τήν  Παρασκευή  24  Νοεμβρίου  2017  καί  ἀπό  ὥρας  8.30 μ.μ.  ἔως  1^ης  πρωϊνῆς  τοῦ  ΣΑΒΒΑΤΟΥ,  θά  γίνη  εἰς  τόν  Ἱερόν Ναόν  Ἁγίου  Νικολάου  Ἰλίου  ΑΓΡΥΠΝΙΑ,  ἐπί  τῇ  ἑορτῇ  τῆς  Ἁγίας  ἐνδόξου  Μεγαλομάρτυρος  καί  Πανσόφου  Αἰκατερίνης.

                                                                                                     Ἐκ  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017

ΙΕΡΟΣ  ΝΑΟΣ  ΑΓΙΟΥ  ΝΙΚΟΛΑΟΥ  ΙΛΙΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

MHNOΣ    ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017   (23.20.645)

Αγία Αικατερίνα (Αγρυπνία στις 24/11, 20:30-00:30)

 01/11/017   ΤΕΤΑΡΤΗ  (Ἀγ.  Κοσμά  &  Δαμιανοῦ)

                   7 π.μ.  Θεία  Λειτουργία - Ἁγιασμός

                   4  μ.μ.  Ἱερά  Ἐξομολόγησις    π.  Διονύσιος

                   4.30 μ.μ.  Ἱερά  Παράκλησις  Ἁγίων  Ἀναργύρων

                   5.30 μ.μ.  Σειρά  Ὁμιλιῶν μέ  θέμα:  «Ἑρμηνεία τῆς  Θ. Λειτουργίας)

03/11/2017   ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 

                      3.30  μ.μ.  Ἱερά  Ἐξομολόγησις   π.  Μιχαήλ

04/11/2017   ΣΑΒΒΑΤΟ     

                      7 π.μ.  Θεία  Λειτουργία

05/11/2017   ΚΥΡΙΑΚΗ  (Ε΄ Λουκά)

                      7 π.μ.  Θεία  Λειτουργία

07/11/2017   ΤΡΙΤΗ       
                      4.30 μ.μ.  Ἐσπερινός  -  Χαιρετισμοί  εἰς  τούς  Ταξιάρχας

08/11/2017   ΤΕΤΑΡΤΗ  (Παμμεγίστων  Ταξιαρχῶν)

                      7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

                      4.30 μ.μ.  Ἐσπερινός  -  Ἱερά  Παράκλησις  εἰς  τούς  Ταξιάρχας

                      6 μ.μ.  Σειρά  Ὁμιλιῶν μέ  θέμα:  «Ἑρμηνεία τῆς  Θ. Λειτουργίας)

09/11/2017   ΠΕΜΠΤΗ  (Ἁγίου  Νεκταρίου)

                      7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

10/11/2017   ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   

                      3.30  μ.μ.   Ἱερά  Ἐξομολόγησις    π.  Μιχαήλ

11/11/2017   ΣΑΒΒΑΤΟ     (Μηνά, Βίκτωρος & Βικεντίου)

                      7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

12/11/2017   ΚΥΡΙΑΚΗ   (Ἁγ.  Ἰωάννου  τοῦ  Ἐλεήμονος)           

                     7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

13/11/2017   ΔΕΥΤΕΡΑ      (Ἁγίου  Ἰωάννου  τοῦ  Χρυσοστόμου)   

                     7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

14/11/017   ΤΡΙΤΗ   (Ἁγίου  Φιλίππου)  

                    7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

ΑΡΧΗ   ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

15/11/2017   ΤΕΤΑΡΤΗ    

                     4  μ.μ.  Ἱερά  Ἐξομολόγησις    π.  Διονύσιος

                     4.30 μ.μ. Ἐσπερινός -  Ἱερά  Παράκλησις  Ἁγ.  Φανουρίου  -  Φανουρόπιττες

                     6 μ.μ.  Σειρά  Ὁμιλιῶν μέ  θέμα  «Ἑρμηνεία τῆς  Θ. Λειτουργίας)

16/11/2017   ΠΕΜΠΤΗ   (Εὐαγγ.  Ματθαίου)     

                      7 π.μ.  Θεία  Λειτουργία

17/11/2017   ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ        

                      3.30  μ.μ.   Ἱερά  Ἐξομολόγησις  π.  Μιχαήλ

18/11/2017   ΣΑΒΒΑΤΟ       

                     7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

19/11/2017   ΚΥΡΙΑΚΗ   (Θ΄ Λουκά)   

                      7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

     
13.30   Ἀπογευματινός  Προσκυνηματικός  Περίπατος  εἰς  Ἱερά  Μονή  Ὁσίου  Θεοδοσίου  τοῦ  Κοινοβιάρχου  (Ἅγιος  Στέφανος)  καί  Ἱερά  Μονή  Παναγίας  Φανερωμένης  (Ροδόπολις  Ἀττικῆς).  Τιμή  Εἰσιτηρίου  10 €

21/11/2017   ΤΡΙΤΗ    (Εἰσόδια  Θεοτόκου) 

                      7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

22/11/2017   ΤΕΤΑΡΤΗ 

                     4  μ.μ.  Ἱερά  Ἐξομολόγησις    π.  Διονύσιος

                     4.30 μ.μ.  Ἱερά  Παράκλησις  Θεοτόκου

                     5.30 μ.μ.  Σειρά  Ὁμιλιῶν μέ  θέμα  «Ἑρμηνεία τῆς  Θ. Λειτουργίας)

23/11/2017   ΠΕΜΠΤΗ

                                 3.30 μ.μ.  Ἱερά  Ἐξομολόγησις   π.  Μιχαήλ

24/11/2017   ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ    

8.30  - 12.30   ΑΓΡΥΠΝΙΑ  ἐπί  τῇ  ἑορτῇ  τῆς  Ἁγ. ἐνδόξου  Μεγαλομ. Αἰκατερίνης

25/11/2017   ΣΑΒΒΑΤΟ      (Ἁγ.  Αἰκατερίνης)                                   
                      7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

26/11/2017   ΚΥΡΙΑΚΗ     (Ἁγ. Στυλιανοῦ)       

                     7 π.μ.  Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

29/11/2017   ΤΕΤΑΡΤΗ        

                      4  μ.μ.  Ἱερά  Ἐξομολόγησις    π.  Διονύσιος

                      4.30 μ.μ.  Ἐσπερινός  - ΑΓΙΟ  ΕΥΧΕΛΑΙΟ

30/11/017   ΠΕΜΠΤΗ   (Ἁγ. Ἀνδρέου  Πρωτοκλήτου)  

                    7 π.μ.   Ὄρθρος  -  Θεία  Λειτουργία

Σημ:      Γιά  ὅποιες  ἀλλαγές  εἰς  τό  πρόγραμμα  ἤ  ἄλλες  δραστηριότητες

          τοῦ  Ναοῦ  μας  μπορεῖτε  νά  τίς  πληροφορεῖστε  ἀπό  τό  Site τοῦ  Ναοῦ

          «agiosnikolaosilioublogspot.gr».

ΕΚ  ΤΟΥ  ΙΕΡΟΥ  ΝΑΟΥ

Άγ. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, μια μεγάλη προσωπικότητα της αρχαίας Εκκλησίας

Ο άγιος Ιάκωβος ήταν υιός του Ιωσήφ του Μνήστορος από τον πρώτο του γάμο. Ευλογήθηκε παρά Θεού όταν ήταν ακόμη στην κοιλία της μητρός του, και υπήρξε τόσο δίκαιος στον βίο του ώστε όλοι οι Εβραίοι τον αποκαλούσαν «Δίκαιο» και «Ωβλία», που στα εβραϊκά σημαίνει «προμαχών λαού» και «δικαιοσύνη». Από την παι­δική ήδη ηλικία, ο Ιάκωβος έζησε με την πιο αυστηρή άσκηση. Δεν έπινε κρασί ούτε άλλα δυνατά ποτά. Μιμούμενος τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, δεν έτρωγε ποτέ τίποτε από όσα έχουν πνοή ζωής μέσα τους. Ξυράφι ποτέ δεν πέρασε επί της κεφαλής του, όπως ορίζει ο Νό­μος για όσους αφιερώνονται στον Θεό (Αριθ. 6, 5). Ποτέ του δεν λου­ζόταν και δεν χριόταν με έλαιο, προκρίνοντας τη μέριμνα της ψυχής έναντι εκείνης του σώματος.

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι Απόστολοι ομοφώνως εξέλεξαν τον δίκαιο Ιάκωβο πρώτο επίσκοπο Ιεροσολύμων. Τέλειος σε όλες τις αρετές της πράξεως και της θεωρίας, ο Ιάκωβος μόνος εισερχόταν στα Άγια των Αγίων της Καινής Διαθήκης -όχι μια φορά τον χρόνο όπως έπραττε ο αρχιερεύς των Ιουδαίων- αλλά κάθε μέρα για να τελέσει τα άγια Μυστήρια. Ενδεδυμένος ύφασμα λινό, εισερχόταν μόνος στον Ναό, και επί ώρες στεκόταν γονυπετής πρεσβεύοντας υπέρ του λαού και της σωτηρίας του κόσμου, σε βαθμό που τα γόνατά του έγιναν σκληρά σαν πέτρα.

Προήδρευσε της Αποστολικής Συνόδου και σχετικά με το αν πρέπει να περιτέμνονται οι εθνικοί που ασπάζονταν τη χριστιανική πίστη, πρότεινε να μην επιβαρύνονται οι προσήλυτοι με τις επιταγές του παλαιού Νόμου αλλά να τους ζητηθεί να απέχουν μόνον της πορνείας και των ειδωλοθύτων (Πραξ. 15, 20). Συνέταξε επίσης την επιστολή που φέρει το όνομα του στην Αγία Γραφή. Στην επιστολή αυτή διορθώνει όσους θεωρούν τον Θεό ως αιτία των κακών: ο γαρ Θεός απείραστός εστι κακών, πειράζει δε ουδένα· έκαστος δε πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας εξελκόμενος και δελεαζόμενος (Ιακ. 1, 13-14).

Προ­τρέπει επίσης τους χριστιανούς να μην περιοριστούν στην ομολογία της πίστεώς τους στον Χριστό, αλλά να ακτινοβολεί η πίστη τους μέσα από τα έργα της αρετής. Ώσπερ γαρ το σώμα χωρίς πνεύματος νεκρόν έστιν, ούτω και η πίστις χωρίς των έργων νεκρά έστι (Ιακ. 2, 26). Προσ­θέτει πολλές άλλες συμβουλές για το πως να διάγει κανείς βίο θεάρε­στο και να αποκτήσει τη σοφία την παρά Θεού, διδάσκοντάς μας να αναγνωρίζουμε εν παντί το δώρο του Κυρίου: πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι καταβαίνον από του πατρός των φώτων, παρ’ ω ουκ ένι παραλλαγή ή τροπής αποσκίασμα (Ιακ. 1, 16). Ο άγιος Ιά­κωβος συνέταξε επίσης τη θεία Λειτουργία, που φέρει το όνομά του και αποτελεί πηγή όλων των λειτουργιών της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Περί το έτος 62, η Ιουδαία βρισκόταν σε αταξία και αναρχία μετά τον θάνατο του ηγεμόνος Φήστου· οι Εβραίοι, που είχαν αποτύχει στην απόπειρά τους να θανατωθεί ο Παύλος (Πραξ. 25-26), στράφηκαν κατά του Ιακώβου, του οποίου η φήμη ως δικαίου έκανε τον λαό να εμπι­στεύεται το κήρυγμά του. Πολλοί, κόσμος απλός αλλά και πρόκριτοι, είχαν ασπαστεί την πίστη και οι γραμματείς και οι φαρισαίοι εφοβούντο ότι εντός ολίγου όλοι θα αναγνώριζαν στο πρόσωπο του Ιησού τον Μεσ­σία.

Παρουσιάστηκαν τότε στον επίσκοπο Ιεροσολύμων, πλήρεις υποκρισίας, επαίνεσαν την αρετή και τη δικαιοσύνη του και του είπαν: «Παρακαλούμεν σε, τον δίκαιο και αμερόληπτο, να προτρέψεις τον λαό που σύντομα θα συναθροιστεί για το Πάσχα να μην υποπέσει σε πλάνη σχε­τικά με το πρόσωπο του Ιησού. Παρακαλούμεν σε να ανέλθεις στο πτε­ρύγιο του ναού ώστε να σε βλέπει και να σε ακούει όλος ο λαός, και οι εθνικοί ακόμη που θα συγκεντρωθούν για την εορτή».

Όταν ο Ιάκω­βος ανέβηκε στο πτερύγιο του ναού, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι του φώναξαν μέσα από το πλήθος: «Ειπέ ημίν, δίκαιε, εις τί να πιστεύσωμεν διότι ο λαός πλανάται και ακολουθεί Ιησούν τον σταυρωθέντα, Φα­νέρωσέ μας ποιός είναι αυτός ο Ιησούς». Ο δε Ιάκωβος, με στεντόρεια φωνή απάντησε: «Διατί με ερωτάτε διά τον Υιόν του Ανθρώπου; Εκείνος κάθεται τώρα στον ουρανό, δεξιά της Δυνάμεως του Πατρός Του και θα έλθει πάλι καθεζόμενος επί νεφελών για να κρίνει εν τη δικαιοσύνη του την οικουμένην άπασα».

Πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι πίστεψαν στη μαρ­τυρία του Ιακώβου και ανέκραξαν: «Ωσαννά τω υιώ Δαβίδ!» Οι γραμματείς όμως και οι φαρισαίοι έτριξαν τους οδόντας και φώναξαν: «Ως και ο Δίκαιος επλανήθη!» Έτρεξαν στο πτερύγιο του ναού και έριξαν καταγής τον Δίκαιο, για να πληρωθεί το ρηθέν υπό Ησαΐου του προ­φήτου: Άρωμεν τον δίκαιον, ότι δύσχρηστος ημίν έστι (Ησ. 3, 10). Παρά το ύψος από το όποιο έπεσε, ο Ιάκωβος δεν σκοτώθηκε πέφτοντας και οι Ιουδαίοι άρχισαν να τον λιθοβολούν. Ο άγιος σηκώθηκε και γονα­τίζοντας ανέκραξε προς τον Θεό, κατά μίμηση του Χριστού και του αγίου Στεφάνου (Λουκ, 23, 34·Πράξεις 7, 59- 60): «Ικετεύω σε Θεέ μου και Πατέρα επουράνιε, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν!»

Κι ενώ προσευχόταν για τους διώκτες και δημίους του, ένας Ιουδαίος από το πλήθος, κατελήφθη από μανία βλέποντας την ακλόνητη αγάπη του Δι­καίου· πήρε το ξύλο με το οποίο στράγγιζαν τα υφάσματα, τον κτύπησε στην κεφαλή και έτσι ο Ιάκωβος ο Δίκαιος μαρτύρησε την πίστη του στον Σωτήρα Χριστό. Τον ενταφίασαν επί τόπου κοντά στον Ναό. Τόση ήταν η φήμη της αρετής του Ιακώβου ώστε ακόμη και οι πλέον σκε­πτικιστές Εβραίοι θεώρησαν τον μαρτυρικό του θάνατο ως αίτια της πολιορκίας και της καταστροφής της Ιερουσαλήμ το έτος 70.

------------------------------------------------

(Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Οκτώβριος, εκδ. Ίνδικτος, σ. 273-275)

πηγή ψηφιακού κειμένου: Pemptousia

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Α Γ Ρ Υ Π Ν Ι Α

        Φέρεται  εἰς  γνῶσιν  τῶν  εὐσεβῶν  καί  φιλακολούθων  χριστιανῶν  ὅτι  τήν  22αν  Ὀκτωβρίου  2017  ΚΥΡΙΑΚΗ  πρός  ΔΕΥΤΕΡΑ  θά  γίνῃ  εἰς  τόν  Ἱερόν  Ναόν  Ἁγίου  Νικολάου  Ἰλίου   Α Γ Ρ Υ Π Ν Ι Α  ἐπί  τῇ  ἑορτῇ  τοῦ  Ἁγ.  ἐνδόξου  Ἰακώβου  τοῦ  Ἀδελφοθέου.

       Κατ’  αὐτήν  θά  γίνῃ  ἡ  Ἀκολουθία  τοῦ  Ἁγίου  Εὐχελαίου.

  Ἐπίσης  τελεσθῇ  ἡ  Ἀρχαιοπρεπής  Θεία  Λειτουργία  τοῦ  ἑορτάζοντος  Ἁγίου.  Εἶναι  ἡ  Λειτουργία  ἐκείνη  κατά  τήν  ὁποίαν  οἱ  πιστοί  Κοινωνοῦν  χωριστά  τοῦ  Σώματος  καί  χωριστά  τοῦ  Αἵματος.  Διά  τόν  λόγον  αὐτόν  θά  πρέπει  νά  ὑπάρχῃ  καί  ἡ  ἀνάλογος  προετοιμασία.

    Ὥρα  ἐνάρξεως  8.30 μ.μ.  τῆς  Κυριακῆς  καί  τέλος  τῆς  Θείας  Λειτουργίας  περί  τήν  1.30  πρωϊνή  τῆς  Δευτέρας.

                                                    Ἐκ  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ

ΟΜΙΛΙΑ

                                          Ο Μ Ι Λ Ι Α

      Τήν  ΔΕΥΤΕΡΑ  16  Ὀκτωβρίου  2017  καί  ὥρα  7 μ.μ.,  θά  πραγματοποιηθῇ
εἰς  τό  Πνευματικό  Κέντρο  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ  Ἁγίου  Νικολάου  Ἰλίου,  ΟΜΙΛΙΑ
ἀπό  τόν  Ἁγιορείτη  Ἱερομόναχο  Ἀρτέμιον  Γρηγοριάτην,  μέ  θέμα:  

              "ΟΙ  ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ  ΣΤΗΝ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  ΜΑΣ  ΖΩΗ".

   Προσκαλοῦνται  οἱ  εὐλαβεῖς  χριστιανοί  ὅπως  προσέλθουν  καί  παρακολουθήσουν
 τήν  ἐνδιαφέρουσαν ὁμιλίαν.
                                                                   Ἐκ  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ

Είναι τυχαίο το φύλο κάθε ανθρώπου; (Βίντεο)

(π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Βολουδάκης, ήταν ο προσκεκλημένος στο «ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου. Φιλοξενούμενος του Πρωτοπρεσβύτερου Βασίλειου Τσιμούρη, συζήτησε μαζί του το θέμα: «Είναι τυχαίο το φύλο του κάθε ανθρώπου;».

Το πρόβλημα

Στην έναρξη της συζήτησης διαπιστώθηκε πως το θέμα της βραδιάς, το έχει παρακάμψει όχι μόνο η εποχή μας, αλλά το έχει παρακάμψει και ο χριστιανικός και ορθόδοξος κόσμος. Όπως σημειώθηκε, οι περισσότεροι θεωρούμε ότι είναι το φύλο μας κάτι το οποίο μας δόθηκε χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, έτυχε ο καθένας μας να γεννηθεί έτσι. Και συνεπώς προσπαθούμε ο καθένας μας να λειτουργήσουμε και να ενεργήσουμε σύμφωνα με αυτό που είμαστε, που λάβαμε.

Από την παράκαμψη αυτού του θέματος έχουν προκύψει πολλά προβλήματα, τα οποία στην εποχή μας έχουν κορυφωθεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ανέφερε ο π. Βασίλειος, είναι το ότι η πολιτεία δημιούργησε έναν νόμο για να προστατεύσει εκείνους οι οποίοι δεν ξέρουν γιατί πήραν το φύλο τους και θέλουν να το αλλάξουν. Γεγονός που μαρτυρεί ότι το πρόβλημα είναι πάρα πολύ οξύ.

Το γιατί θεσμοθετήθηκε και στην πατρίδα μας η επιδίωξη αυτών των ανθρώπων να αλλάξουν φύλο, είναι πολύ απλό σύμφωνα με τον προσκεκλημένο Ιερέα. Είναι επιταγή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως της οποίας τα κράτη έχουν κατακλυστεί από τέτοιου είδους πρόσωπα. Στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιες αντιστάσεις ακόμη γιατί οι άνθρωποι με αυτές τις επιλογές είναι πολύ πιο περιορισμένοι. Ωστόσο εφόσον έχουμε συρθεί στο Ευρωπαϊκό άρμα πρέπει να κάνουμε κάποιες συμμορφώσεις.

Συνεπώς δεν είναι παράδοξο το ερώτημα του θέματος. Είναι παράδοξο το πώς δεν έχει απασχολήσει αυτό το ερώτημα. Γιατί η Εκκλησία και οι Άγιοι Πατέρες, τόνισε, έχουν δώσει απάντηση σε αυτό το πρόβλημα, χωρίς να θέσουν το ερώτημα έτσι ευθέως και χωρίς να αναφερθούν σε συγκεκριμένες κοινωνικές αναταράξεις που φέρνουν στο προσκήνιο το θέμα αυτό.

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Βολουδάκης

Προχωρώντας στην εξέταση του θέματος, ο π. Βασίλειος είπε μεταξύ άλλων:

«Εγώ θα ήθελα να το θέσω τελείως διαφορετικά το θέμα. Αυτό που πρέπει να συζητήσουμε είναι, τι σημαίνει ηθική; Ηθική είναι αυτή που ξέρει ο πολύς κόσμος και πηγάζει από τον πουριτανισμό; Η ηθική της Ορθοδοξίας είναι απόρροια της δογματικής της. Η ηθική της Εκκλησίας και του Χριστιανού πηγάζει από το πώς λειτουργεί η ανθρώπινη φύση του Χριστού. Και γι’ αυτό η ηθική της Εκκλησίας δεν μεταβάλλεται ποτέ, όπως δεν μεταβάλλεται ποτέ η ιατρική. Δεν μπορεί κάτι που τον προηγούμενο αιώνα ήταν αρρώστια, να το θεωρήσουμε σήμερα ως υγεία.

Εάν θεωρούμε την αμαρτία ως μία ηθική κοινωνική παράβαση και παρεκτροπή που δεν την αποδέχεται το κοινωνικό σύνολο, τότε έχει δικαίωμα ο καθένας να πει δεν με ενδιαφέρει τι λέει η κοινωνία. Όταν όμως τίθεται το θέμα υγεία ή ασθένεια, εάν εξετάσουμε τα βαθύτερα αίτια που προκαλούν αυτήν την επιλογή, τότε διαπιστώνουμε ότι είναι πολύ σοβαρή ασθένεια.»

Η διαμόρφωση των φύλων

Παρουσιάζοντας την θεολογική πλευρά του θέματος, ο π. Βασίλειος ανέφερε ότι μέσα στον Παράδεισο, δημιουργούνται δύο άνθρωποι, ο Αδάμ και η Εύα, δεν δημιουργούνται δύο φύλα. Η Αγία Τριάδα δεν έχει φύλο, διακρίνεται σε πρόσωπα. Το ανθρώπινο γένος δεν είχε φύλο. Το γένος μας είναι ανθρώπινο, η φύση μας είναι ανθρώπινη και η τελείωση μας είναι το «καθ’ ομοίωσιν». Τα φύλα διαμορφώνονται με την παρακοή των πρωτοπλάστων.

Όταν η Αγία Γραφή αναφέρει «άρσεν και θήλυ», συνέχισε, δεν εννοεί δύο ψυχολογίες, δεν εννοεί εγκυμοσύνες, δεν εννοεί διαμόρφωση γεννητικών οργάνων με αυτή τη σημασία που έχουν σήμερα. Η διάπλαση του σώματος του άνδρα και της γυναίκας που ξεχωρίζει για να διακρίνεται ως πρόσωπο, δεν σημαίνει ότι έχει την ευχέρεια ο άνδρας ή η γυναίκα να χειρίζεται την ψυχή του με έναν ξεχωριστό τρόπο.

Συνεπώς αυτό που ξέρουμε σήμερα ως ανδρική και γυναικεία ψυχολογία είναι μία πτώση. Και θα φτάσει στην κατάπτωση εάν ο καθένας από τους δύο, θελήσει να αλλάξει το φύλο του.

Το ανθρώπινο γένος δεν έχει μία θέληση, μία δύναμη και μία ενέργεια γιατί έχει διχαστεί. Και τώρα φτάσαμε στο σημείο να μην έχει μία θέληση, μία δύναμη και μία ενέργεια ούτε το σύνολο του ανδρικού πληθυσμού και το σύνολο του γυναικείου πληθυσμού. Δηλαδή όλοι οι άνδρες δεν ομονοούν, δεν έχουν το αυτό φρόνημα, ούτε αντίστοιχα όλες οι γυναίκες. Ούτε όλοι οι άνδρες βλέπουν το φύλο τους με τον ίδιο τρόπο, ούτε όλες οι γυναίκες το δικό τους.

Συνεχίζοντας ο π. Βασίλειος τόνισε ότι ο Θεός, έδωσε το φύλο για να βοηθηθεί ο άνθρωπος στο να γίνει Άγιος. Γιατί η αγιότητα είναι το φύλο μας τελικά. Γι’ αυτό και είπε:

«Δεν υπάρχει άνδρας ή γυναίκα, υπάρχει Άγιος ή άθλιος. Στην αθλιότητα λοιπόν που βρισκόμαστε, εξ’ άκρας συλλήψεως ο Θεός, βλέποντας την προαίρεση μας, η οποία δεν εκδηλώνεται με τον εγκέφαλο, αλλά μέσω της ψυχής μας την οποία ο Θεός διαβάζει. Και γι’ αυτό δίνει και το φύλο που θα ταιριάξει στον άνθρωπο, ώστε με την προαίρεση που έχει, τις ροπές που έχει, να εργαστεί σύμφωνα με τις οδηγίες του Θεού που έχουν δοθεί για κάθε φύλο για να γίνει Άγιος.

Αυτός λοιπόν ο άνδρας που αισθάνεται τη γυναίκα μέσα του να μιλάει, πρέπει να ερωτηθεί τι είδους γυναίκα αισθάνεται. Εάν αισθάνεται γυναίκα, με την έννοια ότι θέλει κάποιον σεξουαλικά να τον αντιμετωπίζει σαν γυναίκα, σημαίνει ότι έχει χάσει ακόμη περισσότερα στοιχεία του ανδρισμού του, ο οποίος ανδρισμός δεν μετριέται με την σεξουαλική επίδοση, αλλά με το φρόνημα και τις ροπές της ψυχής.»

Το πρότυπο του Χριστού

Προχώρησε ο π. Βασίλειος ακόμη ένα βήμα στη θεολογική του ανάλυση. Δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι το «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» ισχύει και για τους αγγέλους, τόνισε ότι το «πληθύνεσθε» μας το έδειξε με τη γέννηση του ο Χριστός. Μεσολάβησε σαρκική σχέση; Μεσολάβησαν γεννητικά όργανα όπως τα γνωρίζουμε σήμερα; Η σύλληψη έγινε με σπέρμα; Η γέννηση, ο τοκετός έφθειρε την παρθενία της Παναγίας μας; Η απάντηση σε κάθε ένα από τα ερωτήματα αυτά είναι σαφώς αρνητική..

Όπως ο Χριστός εξήλθε από την παρθενική μήτρα χωρίς να Τον εμποδίσει η οδός και η πύλη της παρθενίας, έτσι εξήλθε και «εσφραγισμένου του μνήματος». Αυτό που έκανε ο Χριστός θα κάναμε κι εμείς. Ο Χριστός μας έδειξε πως θα είμαστε, αν δεν πέφταμε. Ποια θα ήταν η πορεία του ανθρωπίνου γένους, η προέλευσή του.

Δύο ψυχολογίες

Συνεχίζοντας ο π. Βασίλειος σημείωσε πως η Αγία Γραφή μας λέει σαφώς ότι μετά την παρακοή και την έξοδο τους απ’ τον Παράδεισο, πήραν πλέον ξεχωριστές οδηγίες οι άνδρες και ξεχωριστές οι γυναίκες. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με δύο ξεχωριστές ψυχολογίες. Και γι’ αυτό, επισήμανε, θα πρέπει να διερωτηθούν ο άνδρας που αισθάνεται τη γυναίκα μέσα του και αντιστοίχως η γυναίκα τον άνδρα, τι ακριβώς ορίζουν ως άνδρα και γυναίκα. Διότι εφόσον διχοτομήθηκε η ανθρώπινη φύση με την παρακοή, ο καθένας έχει κλειδώσει την μισή ανθρώπινη φύση του. Και πρέπει να ξεκλειδωθεί. Και αυτό το νόημα έχει ο γάμος. Από την απόλυτη αυτή σχέση να ολοκληρωθεί του καθενός η προσωπικότητα.

Όπως είπε ακολούθως:

«Εκείνο που οφείλω σαν πνευματικός να πω είναι ότι δεν είναι τίποτε τυχαίο. Το ότι ένας άνδρας αισθάνεται, παρ’ ότι έχει τη φυσιολογία του άνδρα, την γυναίκα μέσα του, δεν είναι τυχαίο. Πρέπει να ερωτηθεί, τι τον απασχολεί από αυτό. Τον απασχολεί ως σεξουαλικό πρόβλημα, ως πρόβλημα ψυχοσωματικό, το οποίο λόγω της φυσιολογίας του περιπλέκεται. Αυτός ο άνθρωπος δεν πρέπει να βοηθηθεί, να καταλάβει ότι η προσωπικότητα του είναι πολύ μπλεγμένη; Κι ότι δεν θα λυθούν τα προβλήματα με το να έχει σεξουαλική σχέση με άτομα του ίδιου φύλου; Ότι και η φύση αρνείται να καρποφορήσει, αυτό μας αφήνει αδιάφορους;»

Η συζήτηση έκλεισε με την προτροπή του π. Βασιλείου «Να γίνουμε φίλοι με το φύλο μας». Και ακόμη το να συμπορευόμαστε με τον αντίδικο. Και αντίδικο, όπως εξήγησε, οι Πατέρες λένε την συνείδηση. Η συνείδηση δεν διαφέρει από τις ιδιότητες του φύλου μας. Γι’ αυτό και τόνισε να μην πορευόμαστε διαφορετικά από τον εαυτό μας, διότι κι αν οι άνθρωποι, κι αν ο ίδιος ο Θεός μας συγχωρήσουν, ο εαυτός μας δεν θα μας συγχωρήσει ποτέ.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

 enoriaendrasei.gr

Ἡ ὑπερηφάνεια αἰτία τῆς ἀπουσίας χαρᾶς

Ἔτσι, εἶναι ἀδύνατη ἡ γνήσια ταπείνωση δίχως τὴ νίκη ἐνάντια στὴ σάρκα, ἡ ὁποία τελικὰ συνίσταται στὴν πνευματοποίηση τοῦ σώματος.

(π. Αλεξάντερ Σμέμαν)

 

Πέμπτη, 28 Ἀπριλίου, 1977

Σὲ σχέση μὲ τὴν κρίση ποὺ ὑπάρχει στὴν προσέλευση φοιτητῶν, σκεφτόμουν: γιατί οἱ ἄνθρωποι τόσο συχνὰ ἁπλῶς καταστρέφουν τὴ ζωή τους, βλάπτουν τὸν ἑαυτό τους, σὰν νὰ διακατέχονται ἀπὸ κάποια amor fati.

Θὰ ὑπέθετε κανεὶς πὼς ἕνας ἁπλὸς ἐγωισμὸς καὶ τὸ ἔνστικτό τῆς αὐτοσυντήρησης θὰ τοὺς προφύλασσαν , ἀλλὰ ὄχι, οὔτε αὐτὸ τὸ ἔνστικτο δὲν τοὺς σταματᾶ. Μπορεῖς νὰ διακρίνεις καθαρὰ ἕνα εἶδος τρέλας, ἕνα πραγματικὸ πάθος γιὰ καταστροφή. Αὐτὸ τὸ πάθος εἶναι τὸ «Ἐγώ», δηλ. ἡ ὑπερηφάνεια.

Ἡ ὑπερηφάνεια μεταμόρφωσε τὸν «ἄγγελο φωτός» σὲ Διάβολο, καὶ τώρα μόνον ἡ ὑπερηφάνεια ἔχει τὴ δύναμη νὰ καταστρέφει τοὺς ἀνθρώπους. Συνεπῶς, τὸ καθετὶ ποὺ συνδέεται, κατὰ τὸν ἕνα ἤ τὸν ἄλλο τρόπο, μὲ τὴν ὑπερηφάνεια, ἀκόμη καὶ σὲ μικροσκοπικὲς δόσεις, συνδέεται μὲ τὸν Διάβολο καὶ μὲ τὸ διαβολικό.

Ἡ θρησκεία ἐπίσης ἀποτελεῖ ἕνα ἕτοιμο πεδίο δράσης γιὰ τὶς δυνάμεις τοῦ διαβόλου. Τὰ πάντα, ἀπολύτως τὰ πάντα στὴ θρησκεία, εἶναι ἀμφιλεγόμενα, κι αὐτὴ ἡ ἀσάφεια μπορεῖ ν' ἀρθεῖ μόνο μὲ τὴν ταπείνωση, ἔτσι ὥστε ὁλόκληρη ἡ πνευματικὴ ζωὴ νὰ εἶναι, ἤ νὰ πρέπει νὰ κατευθύνεται, στὴν ἀναζήτηση τῆς ταπείνωσης.

Τὸ σημάδι τῆς ταπείνωσης: χαρά! Ἡ ὑπερηφάνεια ἀποκλείει τὴ χαρά. Ἔπειτα: ἁπλότητα, δηλαδὴ ἀπουσία κάθε στροφῆς πρὸς τὸν ἑαυτό μας. Τελικά, ἐμπιστοσύνη, ὡς ἡ κύρια κατευθυντήρια γραμμὴ τῆς ζωῆς, ποὺ ἐφαρμόζεται στὸ καθετὶ (καθαρότητα καρδιᾶς, ὅταν ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν Θεό). Σημάδια τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι: ἡ ἀπουσία χαρᾶς, περιπλοκότητα καὶ φόβος. Ὅλα αὐτὰ μποροῦν νὰ ἐπαληθευθοῦν κάθε μέρα, κάθε ὥρα, παρατηρώντας τὸν ἑαυτό μας καὶ μελετώντας τὴ ζωὴ γύρω μας.

Εἶναι τρομερὸ νὰ σκέφτεσαι πώς, κατὰ μία ἔννοια, καὶ ἡ Ἐκκλησία ζεῖ μὲ ὑπερηφάνεια - «τὰ δίκαια τῶν ἐκκλησιῶν», «τὰ δίκαια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου», «ἡ ἀξιοπρέπεια τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας», κ.λπ. καὶ μὲ μιά πλημμύρα ἄχαρης, περίπλοκης καὶ ἐπίφοβης «πνευματικότητας». Εἶναι μιά συνεχὴς αὐτοκαταστροφή.

Προσπαθοῦμε νὰ προστατεύσουμε τὴν «Ἀλήθεια», παλεύουμε μὲ κάτι καὶ γιὰ κάτι δίχως νὰ καταλαβαίνουμε πὼς ἡ Ἀλήθεια ἐμφανίζεται καὶ νικᾶ μόνον ὅπου εἶναι ζωντανή: «...ταπεινώσου, γίνε σὰν δοῦλος», καὶ θὰ ἔχεις μιά χαρὰ καὶ μία ἁπλότητα ποὺ ἀπελευθερώνουν, ἐκεῖ ὅπου ἡ ταπείνωση ἀκτινοβολεῖ τὴ θεϊκή της ὀμορφιά, ὅπου ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται στὴ δημιουργία καὶ στὴ σωτηρία. Πῶς θὰ μπορέσω ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ ζήσω μαζί της; Πῶς θὰ μπορέσω νὰ πείσω τοὺς ἄλλους;………..

………….Συνεχίζω τὶς χθεσινὲς σημειώσεις μου γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια, τὸν ἐγωκεντρισμό, ὡς πηγὴ ἁμαρτίας, ὡς τὸ περιεχόμενο τῆς ἁμαρτίας καὶ ὡς ἡ καταστροφική, ὀλέθρια δύναμή της.

Σκεφτόμουν σήμερα τὴ σχέση ἀνάμεσα στὴν ἁμαρτία, στὴ σάρκα καὶ στὴ λαγνεία. Λαγνεία εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ ἴδια ἐγωκεντρικότητα, ἡ ἴδια ὑπερηφάνεια, ποὺ στρέφει τὸ σῶμα στὸν ἑαυτό του, στὴν αὐτοδικαίωση καὶ στὴν αὐτοϊκανοποίησή του. Ἔτσι, εἶναι ἀδύνατη ἡ γνήσια ταπείνωση δίχως τὴ νίκη ἐνάντια στὴ σάρκα, ἡ ὁποία τελικὰ συνίσταται στὴν πνευματοποίηση τοῦ σώματος.

Ἀλλὰ ἡ μάχη μὲ τὴ σάρκα μπορεῖ εὔκολα νὰ μετατραπεῖ σὲ ὑπερηφάνεια καὶ σὲ πηγὴ ὑπερηφάνειας ἂν δὲν ριζώνει στὴν ἀναζήτηση καὶ ἐπιδίωξη τῆς ταπείνωσης. Ὁ ἀσκητισμὸς μπορεῖ νὰ ἐντρυφᾶ στὸν ἑαυτό του κι ὄχι στὸν Θεό. Τὰ σημάδια εἶναι σαφῆ. Ὁ φωτεινὸς ἀσκητισμὸς εἶναι χαρούμενος, ἁπλός, ἐλπιδοφόρος.

Ὁ ψευδὴς ἀσκητισμός, χωρὶς ἐξαίρεση, ζεῖ ἀπεχθανόμενος τὴ σάρκα, τὸν κόσμο, τὴ ζωή. Τρέφεται μὲ τὴν περιφρόνηση, συμμετέχει στὴ βλασφημία τοῦ Διαβόλου ἀπέναντι στὴν κτίση. Γιὰ ἕναν τέτοιο ἀσκητή, ἡ ἁμαρτία - ὅπως καὶ ὁ πειρασμὸς καὶ ὁ κίνδυνος - φαίνεται νὰ βρίσκεται παντοῦ. Ἐνῶ ἡ νίκη πάνω στὴ σάρκα δὲν γίνεται ποτὲ ἀπέχθεια καὶ πάντα ὁδηγεῖ στὸν «καθαρὸ ὀφθαλμό». «Ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ἦ, ὅλον τὸ σῶμα σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6,23).

---------------------------------------------

πηγή