Ἀνάλυση Θ. Λειτουργίας (2ον)

 

2^η   Ο Μ Ι Λ Ι Α  (Προσκομιδή)

      Συνέχεια  ἐκ  προηγουμένου …..

Ἀκολούθως  ἀπό  ἕτερο  Πρόσφορο  ἐξάγει  ὁ  ἱερεύς  μερίδα: "εἰς τιμήν  καί  μνήμην  τῆς  Ὑπερευλογημένης  ἐνδόξου  Δεσποίνης  ἡμῶν  Θεοτόκου  καί  ἀειπαρθένου  Μαρίας"  καί  προσθέτει  δέησιν: "ἧς ταῖς  πρεσβείαις  πρόσδεξαι, Κύριε,  τήν  θυσίαν  ταύτην  εἰς  τό  ὑπερουράνιόν  σου  θυσιαστήριον".

Τήν μερίδα  αὐτή  τῆς  Θεοτόκου  τήν  θέτει  εἰς τιμητικήν θέσιν,  εἰς  τά  δεξιά  τοῦ  Ἁμνοῦ  καί μέ τά  λόγια  πού  λέγει  παρακαλεῖ  τόν  Κύριον  νά  δεχθῇ  τήν θυσίαν  αὐτήν  εἰς  τό  Οὐράνιο  Θυσιαστήριο  τῇ  μεσητείᾳ  τῆς  Ὑπεραγίας  Θεοτόκου.

Μετά  ἐξάγει  ἀπό τό  τρίτο  πρόσφορο  τίς  μερίδες  τῶν ἐννέα  ταγμάτων.  Κεντᾶ  μέ  τήν  Ἁγίαν  Λόγχην  τό  κάθε τάγμα καί μνημονεύει,  τούς  Ἀγγέλους,  τούς  Προφήτας, τούς Ἀποστόλους, τούς Οἰκουμενικούς διδασκάλους, τούς Μεγαλομάρτυρας,  τούς Ὁσίους,  τούς Ἁγίους Ἀναργύρους, τόν  Ἅγιον τῆς ἡμέρας καί τό ὄνομα  τοῦ  Ἱεράρχου  ἐκείνου,  τοῦ  ὁποίου  θά  τελεσθῇ  ἡ  Θ.  Λειτ/γία (Χρυσοστόμου ἤ Μεγ. Βασιλείου).  Οἱ μερίδες  αὐτές τίθενται  ἀριστερά  τοῦ  Ἁμνοῦ.

Ἐμεῖς  εἴμεθα ἀνάξιοι νά παρουσιαστοῦμε μπροστά στό Θεό, λόγῳ  τῆς  ἁμαρτωλότητός μας, γιαὐτό  ἐπικαλούμεθα τίς ἱκεσίες  καί μεσητείες καί πρεσβείες,  ὅλων τῶν Ἁγίων οἱ ὁποίοι σημειωτέον περικυκλοῦσι τόν θρόνον τοῦ Θεοῦ  καί  ὑμνοῦν  καί  αἰνοῦν  καί  δοξολογοῦν μαζί μέ τίς ἐπουράνιες  δυνάμεις τόν  Τρισυπόστατον  Θεόν.

Στήν συνέχεια ἀπό τό πρόσφορο  πού ἐξήχθη ὀ Ἁμνός, παίρνει  ἕνα  τεμάχιο  καί  ἐξάγει ψιχία τά ὁποία τοποθετεῖ κάτω ἀπό τόν Ἁμνόν καί μνημονεύει τόν Ἐπίσκοπο τῆς περιοχῆς καί τόν χειροτονήσαντα αὐτόν, καθώς καί τούς συλλειτουργούς  πρεσβυτέρους, διακόνους καί μοναχούς, τούς γονεῖς, τούς διδασκάλους, τούς συγγενεῖς καί φίλους.  Εὔχεται ὑπέρ ὑγείας καί  εὐημερίας  αὐτῶν, ἀλλά καί ὑπέρ συγχωρήσεως τῶν ἑκουσίων ἤ ἀκουσίων  ἁμαρτημάτων  αὐτῶν.

Ἐξαιρετικά μνημονεύει  τά ὀνόματα ὅλων ὄσων προσέφεραν τά τίμια δῶρα ἀκόμα  καί  ἐκείνους  διά  τούς  ὁποίους  προσφέρθηκαν.  Ἀκόμη  μνημονεύει  αὐτούς πού ὑπηρετοῦν τόν ναόν, τούς ἐπιτρόπους, τούς ἱεροψάλτας, τούς νεωκόρους καί γενικά ὅποιον προσφέρει  ἐργασία  εἴτε  χειρονακτική,  εἴτε  πνευματική.

Δέν μνημονεύει ὁ λειτουργός μόνον τά ὀνόματα πού τοῦ ἐδόθησαν πρό τῆς Θ. Λειτ/γίας,  ἀλλά  καί  τῶν  κατοίκων τῆς Ἑνορίας  του  πού  ἔχουν  προβλήματα  παντός  εἴδους. Ἡ στιγμή αὐτή εἶναι  πολύ συγκινητική. Ὁ ἱερεύς φέρνει  στό μυαλό του  τόν  πιστόν  καί  τό  πρόβλημά του  καί  παρακαλεῖ  τόν  Θεόν  νά  δώσῃ  τήν  πρέπουσαν  καί  ψυχικά  ὠφέλιμον  λύσιν.

Ἀφοῦ  μνημονεύσει  ὅλους τούς ζῶντας, ἄρχεται τῆς μνημό-νευσης τῶν τεθνεώτων.  Μνημονεύει  πρῶτον  τούς  κτήτορας  τοῦ  Ἱεροῦ  Ναοῦ  στόν  ὁποῖον τελεῖται  ἡ  Λειτουργία,  τούς  Ἀρχιερεῖς,  τούς  ἱερεῖς  καί  γενικά  ὅλον  τόν κλῆρον καί ἀπό  τούς λαϊκούς ὅσοι πέθαναν μέ τήν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως. Ἐξαιρετικά μνημονεύει τούς  τεθνεῶτας  ἐκείνους  διά  τούς  ὁποίους  προσφέρθηκαν  τά  Τίμια  Δῶρα.

Ἡ Χάρις τήν ὁποίαν  δέχονται οἱ κοιμηθέντες ἀδελφοί, δέν εἶναι καθόλου  λιγότερη  ἀπό  αὐτήν  πού  δέχονται οἱ ζῶντες.  Οἱ ψυχές τῶν κεκοιμημένων ἐλπίζουν ἀποκλειστικά στό ἔλεος  τοῦ Χριστοῦ,  λέγει  ἕνας  Πατέρας  τῆς Ἐκκλησίας  μας.  Καί  αὐτό  τό  ἔλεος  ζητοῦν  οἱ  ζῶντες  ἀπό  τόν  Χριστό,  γιά  τούς  κεκοιμημένους  καί  ἤ  σβήνεται  τελείως  τῶν  ἁμάρτημα  τῶν  ψυχῶν  καί  κάθε  χρέος  των,  ἤ  ἀφαιρεῖται  μέρος  τοῦ  ἁμαρτήματος  καί  ἔτσι  καί  οἱ  ψυχές αὐτές  ἐλπίζουν  νά  γίνουν  μέτοχοι  τῆς  κοινωνίας  τοῦ  Χριστοῦ  μετά  τήν  Β'  Παρουσία.

Στόν βίο τοῦ Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου ἀναφέρεται ὅτι:  Ὅταν ὁ Ἅγιος κάποια μέρα περπατοῦσε στήν ἔρημο, συνάντησε ἕνα κρανίο ἑνός ἱερέως τῶν εἰδώλων  καί  ἄκουσε  μία φωνή  πού τοῦ εἶπε:  "ὅποια  ὥρα  σπλαχνισθεῖς  αὐτούς  πού  εἶναι  στήν  κόλασι  καί  προσευχηθεῖς  γιαὐτούς,  παρηγοροῦνται  λίγο".   Γιαὐτό  καί  ὁ  Ἰωάννης  ὁ  Χρυσόστομος  μᾶς  λέγει  ὅτι  πάντοτε,   τήν  ὥρα τῶν  φρικτῶν  μυστηρίων,  νά  θυμούμαστε  αὐτούς  πού  ἔφυγαν.  Ἐάν  δέν  ἐλπίζαμε  ὅτι  ὑπάρχει  ὠφέλεια  γιά  τούς  κοιμηθέντας  ὅταν  μνημονεύωνται, τότε  γιατί  νά  τούς  μνημονεύωμε;  Οἱ  ψυχές  τῶν  νεκρῶν  ἀδελφῶν  μας,  ὠφελοῦνται   πολύ  ἀπό   τήν  δική  μας  προσευχή.

  Συνεχίζεται …….